یعنی چه
توفیقطلبی در لغت به معنی خواستنِ موفقیت و تلاش برای فراهم شدن اسباب آن است. در روانشناسی و مدیریت (بر اساس نظریه مککلهلند)، این اصطلاح به نیاز درونزاد و شدید فرد برای رسیدن به اهداف چالشبرانگیز، رعایت استانداردهای بالا در کار و موفقیت در موقعیتهای رقابتی اشاره دارد.
تلفظ
این ترکیب از واژهی عربی «توفیق» (تَوْفیق) و واژهی فارسی «طلبی» (طَلَبی) ساخته شده است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی، عبارت «توفیق طلبی» دقیقاً ۹ حرف دارد و به عنوان معادل انگیزهی پیشرفت یا کامیابیخواهی به کار میرود.
به انگلیسی
در متون تخصصی روانشناسی و مدیریت، برای این مفهوم از اصطلاح اختصاری $nAch$ استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مدرن و روانشناسی از اصطلاحات مرتبط با «انجاز» (دستاورد) برای این مفهوم استفاده میکنند.
در قرآن
ترکیب «توفیقطلبی» به عنوان اصطلاح روانشناسی در قرآن نیست، اما ریشه آن ۳ بار آمده است. مشهورترین آیه مربوط به سخن حضرت شعیب (ع) است: «وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ» (سوره هود، آیه ۸۸) که بر این حقیقت تاکید دارد که کامیابی و فراهم شدن اسباب خیر تنها به اراده و خواست الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل توفیق طلبی
توفیقطلبی اصطلاحی است که مرز میان ادبیات کلاسیک و روانشناسی مدرن را پر میکند. از دیدگاه لغوی، این واژه به معنای طلب خیر، سازگاری و فراهم شدن اسباب موفقیت از سوی پروردگار است که با حرکت و تلاش انسان همراه میشود.
در حوزه روانشناسی و مدیریت، این واژه معرفِ یک ویژگی شخصیتی کلیدی است که در آن فرد میل مفرطی به پیشرفت، عبور از چالشها و دستیابی به استانداردهای عالی دارد. افراد توفیقطلب معمولاً به دنبال مسئولیتپذیری شخصی و بازخوردهای دقیق برای بهبود عملکرد خود هستند و تفاوت آشکاری با افراد عافیتطلب دارند.