یعنی چه
غوام واژهای کهن، بسیار نادر و تخصصی است که به موهای انبوه سر اشاره دارد؛ بهویژه موهایی که پیشانی و پشت گردن (قفا) را فرومیگیرند، میپوشانند و حالتی درهمریخته یا آویخته روی چهره ایجاد میکنند. این واژه در فارسی امروز کاربرد رایجی ندارد و یک لفظ کلاسیک محسوب میشود.
تلفظ
این واژه در منابع لغوی به صورت «غَوامّ» (با تشدید میم) یا «غَوام / غُوّام» ضبط شده است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً با راهنمای «موهای انبوه و آشفته پیشانی» یا «پریشانی مو» شناخته میشود و پاسخی ۴ حرفی است.
به انگلیسی
معادل دقیقی در انگلیسی برای این واژه تخصصی وجود ندارد، اما برای رساندن مفهوم ظاهری آن از عبارات مربوط به آشفتگی مو یا خط رویش پایین مو استفاده میشود.
به فارسی
معادلات و تعابیر نزدیک به آن در زبان فارسی شامل موی آشفته، موی پریشان، موی رها و موی انبوه پیشانی است.
در قرآن
واژه «غوام» با حرف غین در متن قرآن وجود ندارد. توجه شود که نباید آن را با واژه «قَوام» (با حرف قاف به معنی استحکام و اعتدال) که در آیه ۶۷ سوره فرقان آمده، اشتباه گرفت.
جمعبندی و توضیح کامل غوام
واژه «غوام» یک لغت بسیار نادر، کهن و اصالتاً عربی (از ریشه غ م م) است که به متون لغوی قدیمی فارسی مانند لغتنامه دهخدا راه یافته است. این کلمه در معنای فیزیکی و توصیفی خود به موهای انبوهی اشاره دارد که پایینتر از حد معمول رشد کرده و پیشانی یا پسِ گردن را میپوشانند و حالتی آشفته به ظاهر فرد میدهند. در زبان فارسی معیار امروز، این واژه کاملاً غیررایج است و کاربرد زنده ندارد.
نکته مهم در بررسی این واژه، عدم اشتباه گرفتن آن با کلمات همآوا یا مشابهی چون «قوام» (به معنی غلظت و استحکام)، «عوام» (به معنی توده مردم) یا «غوامض» (به معنی پیچیدگیها) است. همچنین در زبان اداری و پزشکی مدرن ایران، گاهی این لفظ به عنوان یک مخفف برای «سامانه غربالگری و ارجاع معتادان متجاهر» استفاده میشود که یک اصطلاح وضعشده جدید بوده و ارتباطی با ریشه لغوی و تاریخی کلمه ندارد.