یعنی چه
این عبارت یک اصطلاح و ترکیب اعتقادی-دینی است که برای بیان محدودیت علم انسان و واگذاری دانش نهایی، به ویژه در امور غیبی، آینده، قضا و قدر یا زمان وقوع قیامت به خداوند به کار میرود. این اصطلاح در واقع نماد تواضع علمی و اعتراف به ناچیز بودن دانش بشر در برابر علم بیانتهای الهی است.
تفلظ
این عبارت به صورت «اَلْـعِـلْـمُ عِـنْـدَ الله» (al-elmu endallah) تلفظ میشود که ترکیبی از حرف تعریف، اسم، ظرف مکان و لفظ جلاله است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم عباراتی به کار میروند که بر انحصار علم مطلق در ذات خداوند یا دانایی برتر او تاکید دارند.
به عربی
این عبارت خود ساختاری کاملاً عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت یا در قالب ترکیبات هممعنی مانند «الله اعلم» استفاده میشود.
به فارسی
در زبان و ادبیات فارسی، عبارات «خدا میداند»، «تنها خدا آگاه است» و «دانای غیب و شهود اوست» به عنوان معادلهای دقیق این اصطلاح به کار میروند.
در قرآن
این مفهوم و ترکیب دقیقاً در قرآن کریم از زبان پیامبران در پاسخ به منکرانی که جویای زمان عذاب یا قیامت بودند آمده است؛ مانند آیه ۲۶ سوره ملک: «قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ» (بگو: علم آن فقط نزد خداست و من صرفاً هشداردهندهای آشکارم).
جمعبندی و توضیح کامل العلم عندالله
عبارت «العلم عندالله» یک اصطلاح اعتقادی و کنایهای برگرفته از فرهنگ اسلامی و آیات قرآن کریم است که به زبان فارسی راه یافته و به عنوان ضربالمثلی برای بیان تواضع علمی به کار میرود. این عبارت ۱۲ حرفی، زمانی استفاده میشود که انسان در مواجهه با امور پنهانی، آینده نامشخص یا مسائل پیچیده، به محدودیت دانش خود اعتراف کرده و علم مطلق را به خداوند ارجاع میدهد.
در کاربردهای روزمره، این اصطلاح معادلِ «خدا میداند» یا «مشخص نیست» است و در ادبیات عامه نوعی تسلیم در برابر مشیت الهی و پرهیز از ادعای دانایی کل به شمار میرود. ریشه این واژه از ترکیب کلمات عربی علم، عند و الله شکل گرفته و همخانوادههای فراوانی نظیر عالم، علیم و معلوم در زبان فارسی دارد.