یعنی چه
واژه مستانسین (در اصل مُستأنِسین) به معنای کسانی است که با یکدیگر خو میگیرند، مأنوس میشوند و برای انسگرفتن و سرگرمی به گفتگو با هم مینشینند. این کلمه اسم فاعل جمع در زبان عربی است که وارد متون فارسی و قرآنی شده است.
تلفظ
تلفظ دقیق واژه در اصل عربی آن مُستأنِسین (mos-ta'-ne-sin) همراه با همزه است، اما در رواننویسی و گویش فارسی به صورت مستانسین (mos-ta-ne-sin) خوانده و نوشته میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، این واژه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی همچون «انسگیرندگان» یا «کسانی که برای سرگرمی گفتگو میکنند» میآید و دقیقاً دارای ۸ حرف است.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی، با توجه به بافتار جملات، به افرادی اشاره دارد که برای گپ و گفت زمان میگذرانند.
به عربی
این کلمه اصالتاً عربی، اسم فاعل از باب استفعال (مستأنِس) در حالت جمع مذکر سالم است.
به ترکی
در زبان ترکی برای رساندن این مفهوم از ترکیب واژگان عربیتبار با افعال کمکی یا معادلهای بومی گفتگو استفاده میشود.
به فارسی
نزدیکترین معادلهای روان فارسی برای این کلمه واژههایی چون «خوگرفتگان»، «دمخورها»، «همصحبتان» و «آشنایان» هستند.
در قرآن
این کلمه دقیقاً یکبار در قرآن کریم در آیه ۵۳ سوره احزاب آمده است: «...فَإِذَا طَعِمْتُمْ فَانْتَشِرُوا وَلَا مُسْتَأْنِسِينَ لِحَدِيثٍ...» که به مؤمنان سفارش میکند پس از صرف غذا در خانه پیامبر، پراکنده شوند و برای سرگرمی و گپوگفت طولانی توقف نکنند.
جمعبندی و توضیح کامل مستانسین
واژه مستانسین که صورت روانشده و بدون همزه «مُستأنِسین» است، ریشه در زبان عربی و ماده «ا ن س» دارد. این کلمه از نظر ساختاری اسم فاعل جمع در باب استفعال است و به افرادی اشاره میکند که مایل به برقراری ارتباط، الفت، همنشینی و گفتگو با دیگران هستند و از انزوا دوری میجویند.
شهرت اصلی این واژه به دلیل کاربرد خاص و اخلاقی آن در آیه ۵۳ سوره احزاب در قرآن کریم است؛ جایی که از آن برای توصیف حالت کسانی استفاده شده که در مجالس مهمانی فراتر از حد نیاز نشسته و به گپ و گفتهای طولانی سرگرم میشوند. در ادبیات فارسی و متون دینی، این کلمه نمادی از تمایل طبیعی انسان به معاشرت، انسگیری و همصحبتی قلمداد میشود.