یعنی چه
این عبارت به انواع پارچههای بافتهشده از پشم یا کرک اشاره دارد که به دلیل تراکم بالا، ضخامت زیاد و توانایی حفظ گرما، بهطور ویژه در دوخت لباسهای گرم زمستانی مانند پالتو، کت، عبا و اورکت استفاده میشوند.
تلفظ
تلفظ این عبارت بر اساس کلمات تشکیلدهنده آن به صورت [nō’i pārče-ye pašmi-ye zaxim] است که به صورت روان و با کسره اضافه بین کلمات خوانده میشود.
در جدول
در طراحهای جدول کلمات متقاطع، اگر طول پاسخ دقیقاً ۱۷ حرف خواسته شود، پاسخ خودِ عبارت کلیدی است. در صورت نیاز به تعداد حروف کمتر، کلماتی نظیر فوتر، ماهوت یا توید گزینههای جایگزین رایج هستند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با ساختار، نوع بافت سنتی یا صنعتی پارچه، از اصطلاحات عمومی یا نامهای اختصاصی مانند تویید و فلت استفاده میشود.
نماد چیست
این پوشش در فرهنگ سنتی و ادبیات عرفانی ایران نماد سادهزیستی، فقر اختیاری (پشمینهپوشی) و دوری از تجملات است؛ در حالی که در کاربرد مدرن، نماد وقار، ایستایی و حفاظت در برابر سرمای زمستان بهشمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل نوعی پارچه پشمی ضخیم
پارچههای پشمی ضخیم از دیرباز نقشی اساسی در فرهنگ پوشاک اقوام مختلف ایرانی داشتهاند. این بافتهها که مستقیماً از الیاف طبیعی نظیر پشم گوسفند یا شتر تهیه میشدند، به دلیل داشتن بافت متراکم، بهترین عایق در برابر سرمای مناطق کوهستانی بودهاند و پوششهایی نظیر چوقا، برک و عبا از این دست هستند.
در طول تاریخ، واژههای متعددی برای اشاره به انواع خاصی از این پارچهها وارد زبان فارسی شده است؛ برای نمونه، «ماهوت» که پارچهای نفیس، ضخیم و بدون بافت کجراه است یا «فوتر» که ریشه فرانسوی دارد و امروزه از اصلیترین گزینهها برای دوخت پالتوهای زمستانی صنعتی محسوب میشود.
در ادبیات فارسی و فرهنگ عرفانی، پوشیدن لباسهای پشمی خشن که به «پشمینهپوشی» معروف است، نشانهای از زهد، تصوف و توبه بوده است. شاعران در اشعار خود فراوان به این مفهوم اشاره کردهاند تا تقابل میان سادگی درونی و تجملات ظاهری دنیا را به تصویر بکشند.