یعنی چه
عبارت «موهوم و غیرواقعی» برای توصیف پدیدهها، افکار، باورها یا موجوداتی به کار میرود که زاییده ذهن، پندار و تخیل انسان هستند و هیچگونه مابهِازای عینی، ملموس و مادی در جهان خارج ندارند؛ به عبارت دیگر، بر پایه حقیقت استوار نیستند.
تلفظ
واژه موهوم به صورت [mowhum] و غیرواقعی به صورت [gheyre vāghe'i] تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، بسته به تعداد حروف خواسته شده، کلماتی مانند واهی، خیالی، پنداری، فرضی و ساختگی به عنوان پاسخ کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن میتوان از واژههای فوق برای رساندن این مفهوم استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی اصطلاحات فوق دقیقاً معادل جنبههای مختلف امر موهوم و خلاف واقع هستند.
به فارسی
برابرهای فارسی اصیل یا رایج این عبارت شامل واژههایی چون پنداری، خیالی، واهی، دستساز ذهن، ساختگی، جعلی و مجعول است که بر نبود حقیقت عینی دلالت میکنند.
در قرآن
خود واژه «موهوم» در متن قرآن به کار نرفته است و نباید آن را با ریشههای دیگر مانند «وهن» اشتباه گرفت. با این حال، مفهوم امور موهوم و بیپایه در تفاسیر قرآنی به وفور دیده میشود؛ جایی که تفکرات شرکآلود، بتپرستی و تکیه بر غیر خدا به عنوان عقاید موهوم، سراب و فریب ادراک معرفی شدهاند.
نماد چیست
در ادبیات و فرهنگ، امور موهوم و غیرواقعی نماد فیزیکی خاصی ندارند، اما به صورت استعاری با «سراب» (که از دور آب به نظر میرسد ولی وجود ندارد)، «نقش بر آب» و «سایههای خیالی» به تصویر کشیده میشوند که نشاندهنده امیدهای واهی و ترسهای بیپایه هستند.
جمعبندی و توضیح کامل موهوم و غیرواقعی
عبارت «موهوم و غیرواقعی» ترکیبی است که برای توصیف مفاهیم، افکار یا پدیدههایی به کار میرود که هیچ ریشهای در جهان مادی و عینی ندارند. واژه موهوم از ریشه عربی «و ه م» گرفته شده و به معنای چیزی است که ذهن آن را پنداشته و ساخته است، در حالی که در واقعیت بیرونی نشانی از آن نیست. همراه شدن آن با واژه «غیرواقعی» تاکید مضاعفی بر پوچ، ساختگی و بیپایه بودن آن امر دارد.
در ادبیات و تفکر فلسفی، این اصطلاح معمولاً در برابر امر عینی، حقیقی و ملموس قرار میگیرد. انسانها گاه درگیر ترسهای موهوم (مانند خرافات) یا امیدهای غیرواقعی میشوند که هر دو رفتارهای آنها را بدون داشتن یک دلیل منطقی تحت تأثیر قرار میدهند. در فرهنگ عمومی نیز این واژه با نمادهایی چون سراب یاد میشود که ظاهرش بیننده را میفریبد اما باطنی تهی دارد.