یعنی چه
عمره القضا به حج عمرهای اشاره دارد که پیامبر اسلام ﷺ و مسلمانان در ذیالقعده سال هفتم هجری به عنوان قضا و تدارک عمرهٔ ناتمام سال قبل (که در جریان صلح حدیبیه توسط مشرکان مکه متوقف شده بود) انجام دادند.
تفّظ
این اصطلاح در زبان عربی و فارسی به صورت عُمْرَةُ الْقَضاء (Omrat al-Qada) تلفظ میشود.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی از این رویداد تاریخی با نام Umrah al-Qada یا The Fulfilled Umrah یاد میشود.
به عربی
در زبان عربی این پدیده به نامهای عمرة القضاء، عمرة القضیة و عمرة الصلح شناخته میشود.
به فارسی
در برگردان و کاربرد فارسی به آن «عمرهٔ قضا» یا بجا آوردن عمرهٔ فوتشده بر اساس پیمان صلح میگویند.
در قرآن
عنوان «عمره القضا» به صورت مستقیم در متن قرآن ذکر نشده است، اما پیشزمینه و تحقق این رویداد تاریخی در آیه ۲۷ سوره فتح (تحقق رؤیای پیامبر برای ورود امن به مسجدالحرام) و آیه ۱۹۴ سوره بقره مورد اشاره مفسران قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل عمره القضا
عمره القضا یکی از رویدادهای باشکوه و راهبردی در تاریخ صدر اسلام است که در ذیالقعده سال هفتم هجری رخ داد. این سفر عبادی در حقیقت تدارک و قضای عمرهای بود که در سال ششم هجری به دلیل ممانعت مشرکان قریش ناتمام ماند و به پیمان صلح حدیبیه منجر شد؛ بر اساس مفاد همان صلحنامه، مسلمانان حق یافتند سال بعد برای سه روز وارد مکه شوند.
این واقعه در تاریخ اسلام نماد بارز اقتدار مسالمتآمیز، صبر تاکتیکی و پایبندی تام به عهد و پیمان است. پیامبر اسلام ﷺ با اجرای دقیق این سفر بدون هیچگونه خونریزی، فروریختن ابهت پوشالی قریش را به نمایش گذاشتند و زمینه را برای آشنایی بیشتر اهل مکه با اسلام و در نهایت فتح مکه فراهم کردند.