یعنی چه
سماوه واژهای چندمعناست که در لغت به معنای سقف خانه، رواقخانه، پرده یا پوشش آویخته از سقف و همچنین کالبد و پیکر هر چیز به کار رفته است. علاوه بر این، سماوه نام بادیه و بیابانی مشهور میان کوفه و شام و نیز نام شهری در جنوب کشور عراق است.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی و عربی به صورت فَتحه در حرف اول یعنی سَماوه (سَماوَة) تلفظ میشود.
به انگلیسی
برای کاربرد لغوی و معماری از واژگانی چون Canopy یا Ceiling و برای اشاره به موقعیت جغرافیایی از نام خاص Samawah استفاده میشود.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و در زبان مبدأ به صورت السَّماوَة نوشته و خوانده میشود.
به فارسی
معادلهای فارسی مستند این واژه در متون کهن شامل رواق، سایهبان، پرده سقفی و کالبد یا پیکر جاندار است.
نماد چیست
در روایات و متون مذهبی، جاری شدن آب در وادی خشک سماوه در شب ولادت پیامبر اسلام (ص)، نمادی از دگرگونیهای بزرگ جهان و تجلی امر قدسی و معجزه به شمار میرود. همچنین به دلیل همریشه بودن با سماء، اشارتی به رفعت و بلندی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل سماوه
واژه «سماوه» یک واژه کهن با ریشه عربی (از ماده سمو) است که در زبان فارسی کاربردهای لغوی و جغرافیایی دارد. در بخش لغوی، این کلمه به سازههای معماری مانند رواق، سقفانداز یا پردههای آویزان از سقف اشاره دارد و گاهی نیز به معنای قالب و پیکره هر موجودی به کار میرود.
از دیدگاه جغرافیایی و تاریخی، سماوه نام بادیهای خشک میان کوفه و شام است که در تاریخ اسلام به دلیل جاری شدن آب در آن همزمان با میلاد پیامبر اکرم (ص) اهمیت نمادین یافته است. امروزه نیز سماوه نام شهری در جنوب عراق و مرکز استان مثنی است.
این واژه اگرچه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما با کلمات پرکاربردی مانند سماء (آسمان) و سماوات (آسمانها) همخانواده بوده و بار معنایی رفعت، بلندی و امر آسمانی را متبادر میکند.