یعنی چه
واژه بخرلو صورت گفتاری، محلی یا دگرگونشدهٔ (تصحیف) نام ایل معروف «بهارلو» است. این واژه به عنوان یک لغت یا مصدر معنایی مستقل در زبان فارسی معیار کاربرد ندارد و صرفاً یک نام خاص جغرافیایی و قومی است که به یکی از طوایف جنگجو و مهم ترکان غُز و قراقویونلو اشاره دارد.
تلفظ
در گویشهای عامیانه و متون محلی به صورت بَخَرلو [ba-khar-loo] تلفظ میشود که شکل اصلی و دگرگوننشدهٔ آن در زبان معیار بَهارلو [ba-hār-loo] است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به سؤالاتی نظیر «ایل ترکتبار ایران» یا «طایفهای از ترکان قراقویونلو»، واژه پنج حرفی بخرلو یا شکل شش حرفی آن یعنی بهارلو مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این قومیت یا طایفه تاریخی از نگارش Baharlu استفاده میشود؛ هرچند صورت مکتوبِ تلفظ محلی آن نیز به شکل Bakharloo ثبت میگردد.
به فارسی
معادل دقیق و صحیح این واژه در زبان فارسی معیار، «بهارلو» است. بخش اول آن از واژه فارسی «بهار» (منسوب به قلعه یا قریه بهار در همدان) گرفته شده و بخش دوم آن پسوند اتصاف ترکی «لو» به معنای دارنده یا منسوب به است.
نماد چیست
این واژه نماد لغوی یا قرآنی ندارد؛ اما از نظر تاریخی، از آنجا که ایل بهارلو از نسل ترکان اوغوز به شمار میرود، نشان و تمغای باستانی قبیله «ییوا» به عنوان نماد هویتی و اصالت این مردم شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بخرلو
واژه «بخرلو» یک کلمه مستقل با معنای لغوی (مانند صفت یا مصدر) در زبان فارسی نیست، بلکه شکل دگرگونشده، گفتاری یا تصحیفشدهٔ نام ایل بزرگ و مشهور «بهارلو» است. این ایل از طوایف مهم و جنگجوی ترکزبان در تاریخ ایران بوده که ریشه در اتحادیههای ایلی قراقویونلو و ترکان غُز دارد و در مناطقی از فارس، همدان، آذربایجان و خراسان سکونت داشتهاند.
از نظر ریشهشناسی، نام اصلی این واژه (بهارلو) ترکیبی از واژه فارسی «بهار» (برگرفته از منطقه بهار همدان) و پسوند ترکی «لو» است که مفهوم انتساب را میرساند. بنابراین هنگام مواجهه با این لفظ در متون محلی یا جدول کلمات متقاطع، باید آن را همارز با هویت قومی و تاریخی ایل بهارلو دانست.