یعنی چه
این واژه از ریشه «ز ر ع» گرفته شده و به معنای رویاندن و بارور ساختن دانه است. در مفهوم دقیقتر، به مرحله حیات بخشیدن به بذر و رشد دادن آن اشاره دارد که فراتر از صرفاً کاشتن اولیه در خاک است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتح ت، سکون ز، فتح ر، ضم ع و فتح ن و ه در پایان به صورت «تَزْرَعُونَهُ» است.
در جدول
در مسابقات و جداول کلمات متقاطع، اگر معنای قرآنی رویاندن محصول با تعداد ۷ حرف خواسته شود، پاسخ دقیق آن «تزرعونه» است.
به عربی
در زبان عربی معیار و معجمهای لغوی، این کلمه فعل مضارع جمع مذکر مخاطب به همراه ضمیر متصل است که با واژههایی مانند تنبتونه (رویش دادن آن) مترادف است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: «آن را میکارید»، «میرویانیدش»، «زراعت میکنید» و «به رشد و باروری میرسانید».
در قرآن
این کلمه در آیه ۶۴ سوره مبارکه واقعه آمده است. خداوند در این آیه انسان را به چالش میکشد که آیا شما هستید که گیاهان و بذرها را در دل خاک میرویانید و به آنها جان میدهید، یا خداوند زارع و رویاننده حقیقی است؟ این واژه نمادی از توحید افعالی و ناتوانی انسان در خلق حیات نباتی است.
جمعبندی و توضیح کامل تزرعونه
واژه «تزرعونه» یک فعل ساختاریافته قرآنی از ریشه (ز ر ع) است که معنایی عمیقتر از یک کشاورزی ساده را در خود جای داده است. این کلمه ترکیبی از فعل مضارع جمع مذکر مخاطب و ضمیر مفعولی است و به فرآیند حیاتبخشی، رویاندن و بارور ساختن بذرها و گیاهان اشاره میکند.
در فرهنگ اسلامی و آیات قرآنی، بهویژه در سوره واقعه، این واژه برای یادآوری ناتوانی انسان و قدرت مطلق خداوند به کار رفته است؛ چرا که انسان تنها بذر را در خاک پنهان میکند (حرث)، اما کسی که دانه را میشکافد و به آن جان میدهد تا رشد کند، پروردگار است.
در کاربردهای عمومی، فرهنگهای لغت و جداول کلمات، این واژه به عنوان یک کلمه هفتحرفی با بار معنایی رشد، برکت، زراعت و توحید شناخته میشود و بازتابدهنده چرخه حیات و وابستگی تمام موجودات به اراده الهی است.