یعنی چه
«الفرار» واژهای عربی از ریشه «ف ر ر» است که در اصل به معنای گریختن، فرار کردن و دور شدن از ترس یا خطر بهکار میرود. در زبان فارسی و تداول عامه، این کلمه گاهی به صورت صوت یا شبهجمله (اَلفَرار) به معنی «بگریزید!»، «امان!» یا «الحذر!» نیز استفاده میشود تا حالت اضطرار و گریز سریع را برساند.
تلفظ
در اصل زبان عربی به صورت «اَلْفِرار» (al-firār) با کسر فاء تلفظ میشود؛ اما در زبان فارسی و در عبارات عامیانه یا اشعار مذهبی و حماسی، به صورت «اَلْفَرار» (al-farār) با فتح فاء نیز رواج دارد.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسش جدول کلمهای ۶ حرفی است. از واژههای هممعنی و کوتاهتر میتوان به گریز، هرب و فرار اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با بافت متن، برای این واژه از معادلهای Escape (گریختن)، Flight (فرار/پرواز) یا Fleeing استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است. در این زبان واژههای «الهَرَب» یا «الهروب» نیز کاملاً مترادف با الفرار به کار میروند.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه عبارتند از: گریز، فرار، رهایی، دوری گزیدن و گریختن.
جمعبندی و توضیح کامل الفرار
واژه «الفرار» ریشه در زبان عربی (ثلاثی مجرد ف ر ر) دارد و به معنای فرار کردن، گریختن و دوری گزیدن از یک خطر، ترس یا معرکه است. این کلمه معرفه به لام است و دقیقاً با همین شکل یک بار در قرآن کریم (آیه ۱۶ سوره احزاب) به کار رفته که به بیفایده بودن فرار از مرگ و جنگ اشاره دارد. در بافت فرهنگی و مذهبی، مشتقات این کلمه معنای نمادین خاصی دارند؛ از یک سو در متون عرفانی (برگرفته از ففرّوا إلی الله) نماد گریز از مادیات به سوی معبود است و از سوی دیگر در اشعار حماسی و مذهبی (مانند عبارات معروف در توصیف نبردها) نماد ترس، شکست و فرار دشمنان در برابر شجاعت است.
در تداول زبان فارسی، این واژه علاوه بر کاربرد مصدری، به صورت شبهجمله و با تغییر جزیی در حرکت فاء (اَلفَرار) نیز استفاده میشود که در این حالت معنای «بگریزید!»، «امان!» یا «الحذر!» را منتقل میکند و برای نشان دادن اضطرار شدید یا هشدار برای دوری از یک موقعیت سخت یا شخص هولناک به کار میرود.