یعنی چه
افتخار در لغت به معنای فخر کردن، بالیدن و احساس سربلندی و عزت به خاطر داشتن یک ویژگی، دستاورد یا انتساب خاص است. این واژه در مفهوم امروزی به حس مثبتِ سرافرازی و شکوه حاصل از موفقیتهای فردی یا جمعی اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با کسره روی همزه و تاء (اِفْ تِ خا ر) است که در زبان فارسی به صورت روان و بدون تشدید ادا میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ دقیق برای این عبارت معادل ۱۴ حرفی «معنی کلمه افتخار» است؛ همچنین کلماتی نظیر سرافرازی، مباهات و فخر نیز به عنوان پاسخهای جایگزین کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، واژههای Honor (به معنی شرف و مایه مباهات) و Pride (به معنی حس سربلندی) دقیقترین معادلها هستند.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در زبان عربی از مشتقات ماده «ف خ ر» مانند فخر و تفاخر یا واژههایی چون اعتزاز برای رساندن این معنا استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و معادلهای اصیل فارسی این واژه شامل سرافرازی، سربلندی، نازش و خویشتنبالی است که حس غرور مثبت و شکوه را منتقل میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل معنی کلمه افتخار
واژه افتخار از ریشه عربی «ف خ ر» وارد زبان فارسی شده و در مفهوم اولیه خود به معنای شمردن مآثر و ویژگیهای خود یا نیاکان برای خودستایی بوده است. با این حال، در سیر تحول معنایی خود در زبان فارسی، جنبه منفی و تکبرآمیز خود را تا حد زیادی از دست داده و امروزه بیشتر به حس شریفِ سربلندی، عزت و شکوه ناشی از دستاوردهای ارزشمند اطلاق میشود.
این کلمه گرچه به همین صورت در متن قرآن کریم نیامده، اما مشتقات همخانواده آن نظیر «فخور» و «تفاخر» در آیات قرآنی با رویکرد نکوهش فخرفروشی به کار رفتهاند. در فرهنگ عمومی و ادبیات فارسی، افتخار به عنوان یک ارزش والای معنوی و اجتماعی شناخته میشود و مفاهیمی چون مدال، پرچم افراشته و قله کوه به عنوان نمادهای بصری آن در نظر گرفته میشوند.