یعنی چه
این عبارت از ترکیب دو واژه «مایه» (به معنی اصل، بنیاد، منبع یا سبب) و «شرمساری» (حالت شرمندگی و حیا) ساخته شده است و به هر امر، رفتار یا رویدادی اشاره دارد که مایه سرافکندگی و رسوایی فرد یا گروه شود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت مضاف و مضافالیه با کسره اضافه است: māye-ye šarmsārī.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، برای راهنمای «مایه شرمساری»، بسته به تعداد حروف خواسته شده میتوان از پاسخهای معادلی همچون ننگ، رسوایی، افتضاح، شرمآور یا خجلتآور استفاده کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به شدت و لحن کلام، واژههای متفاوتی برای انتقال این مفهوم به کار میرود؛ از خجالتزدگیهای ساده روزمره تا رسواییهای بزرگ اخلاقی و اجتماعی.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ادبیات، مایه شرمساری نماد عینی مشخصی در اساطیر ندارد، اما نشانههای بالینی و رفتاری آن مانند «چهره سرخشده»، «عرق خجلت» یا «سرِ پایینافتاده و به زیر افکنده» به عنوان نمادهای بصری این حالت شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل مایه شرمساری
عبارت «مایه شرمساری» یک ترکیب اضافه کاملاً فارسی است که ریشه در زبانهای ایرانی باستان و پهلوی دارد. واژه «مایه» (māyag) به معنای بنیاد، اصل و ماده است و «شرم» (śarm) معنای حیا و خجالت را افاده میکند. ترکیب این دو با هم، مفهومِ منشأ و عامل بروز سرشکستگی را پدید میآورد که در ادبیات و گفتگوهای روزمره کاربرد فراوانی دارد.
این اصطلاح معمولاً در مواقعی به کار میرود که فرد یا گروهی با انجام رفتاری ناپسند، شکست اخلاقی یا خطایی فاحش، موجبات سرزنش خود و دیگران را فراهم کنند. متضادهای مستقیم این ترکیب، مفاهیم والایی چون «مایه افتخار»، «موجب سربلندی» و «باعث عزت و آبرو» هستند که بر خلاف آن، حس غرور و سرافرازی را به همراه دارند.
اگرچه خود این ترکیب فارسی در متن قرآن کریم نیامده است، اما از نظر مفهومی، واژههایی مانند «الْخِزْی» به معنای رسوایی و خواری دنیا و آخرت، نزدیکترین برابرهای قرآنی به مایه شرمساری شدید به شمار میروند. این واژه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا، معین و عمید به عنوان عامل بدنامی و مورث خجلت تعریف شده است.