یعنی چه
ترکیبی است برای توصیف فردی که آموزش پایه را گذرانده، مکتوبات را درک میکند و از دانش عمومی و آگاهی برخوردار است. این اصطلاح واژهای کلاسیک و معمولی است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این عبارت ۸ حرفی، خودِ «صاحب سواد» است. کلماتی مانند باسواد یا ملا نیز میتوانند به عنوان جایگزین در نظر گرفته شوند.
به انگلیسی
برای رساندن مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از کلمه Literate استفاده میشود که به توانایی خواندن و نوشتن اشاره دارد.
به فارسی
در زبان فارسی اصیل و امروزی واژههایی چون باسواد، سواددار، دانا، مطلع و اهل قلم به عنوان برابرها و برگردانهای معنایی این اصطلاح به کار میروند.
نماد چیست
این عبارت نماد نشانهشناختی ثبتشدهٔ خاصی ندارد، اما در مفهوم عمومی نماد خروج از جهل، آشنایی با خط و کتابت و ورود به دنیای آگاهی مکتوب است و با المانهایی مثل قلم و کتاب تصویر میشود.
جمعبندی و توضیح کامل صاحب سواد
اصطلاح «صاحب سواد» یک ترکیب وصفی عربی-فارسی است. واژهٔ «صاحب» در عربی از ریشه (ص-ح-ب) به معنی دارنده یا همراه است و «سواد» در اصل به معنی سیاهی و مرکبِ نوشته بوده که مجازاً به معنی خط، کتابت و دانش به کار رفته است. در گذشته به دلیل استفاده از مرکب سیاه برای نگارش، به عمل خواندن و نوشتن «سواد» میگفتند و دارندهٔ این توانایی را صاحب سواد مینامیدند.
در متون کهن فارسی و لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین، این واژه به کسی اطلاق میشود که مکتب رفته و توانایی خواندن و نوشتن خط را دارد. امروزه این اصطلاح جای خود را بیشتر به کلمه «باسواد» داده است اما همچنان در ادبیات رسمی و مکتوب برای اشاره به افراد مطلع و دارای دانش پایه استفاده میشود.
این ترکیب به صورت مستقیم در قرآن کریم نیامده است؛ اگرچه ریشه صاحب بارها در قالب کلماتی مثل اصحاب به کار رفته، اما مفهوم سواد به معنی دانش مکتوب در آن وجود ندارد و در فرهنگ قرآنی نقطه مقابل این مفهوم با واژه «امی» (ناخوانا و نانویسا) توصیف شده است.