یعنی چه
عبارت «حیوان مفترس» در زبان فارسی به جانوران درنده، گوشتخوار و شکارچی اطلاق میشود که در رأس یا سطوح بالای زنجیره غذایی قرار دارند و با اتکا به قدرت تهاجمی، دندانها و چنگالهای خود، حیوانات دیگر را برای بقا شکار میکنند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت «حَیَوان مُفْتَرِس» با کسر حرف «ر» است که به معنای شکارکننده و درنده (اسم فاعل) میباشد. در صورت خوانده شدن به صورت «مُفْتَرَس» (با فتح ر) به معنی حیوانِ دریدهشده و شکارشده (اسم مفعول) خواهد بود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند درنده، سبع، شکارگر و دد به عنوان هممعنی کاربرد دارند، اما پاسخ دقیق ۱۰ حرفی این معما خودِ عبارت «حیوان مفترس» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه Predator پرکاربردترین معادل زیستشناسی برای این مفهوم است که به رابطه صید و صیاد اشاره دارد.
به عربی
این عبارت اصالتاً عربی است و در متنهای علمی و عامیانه عربی به همین صورت یا با واژههای مترادفی مثل سبع استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این کلمه در زبان فارسی شامل «درنده»، «شکارگر»، «دد» و «جانور وحشی» است که برای توصیف حیوانات تهاجمی گوشتخوار به کار میروند.
در قرآن
عبارت دقیق «حیوان مفترس» در متن قرآن کریم به چشم نمیخورد و ریشه (ف ر س) نیز در این معنا استفاده نشده است؛ با این حال، مفاهیم مرتبط با حیوانات وحشی و درندگان با واژههایی نظیر «السَّبُع» (در آیه ۳ سوره مائده) و «الْوُحُوش» (در آیه ۵ سوره تکویر) بیان شدهاند.
نماد چیست
حیوانات مفترس در فرهنگها و اسطورههای مختلف جهان نمادی از قدرت طبیعی، درندهخویی، حاکمیت غریزه بر رفتار و جایگاه برتر در قانون بقا هستند. در ادبیات نیز گاه به عنوان نمادی از دشمن خطرناک یا حاکم ظالم تصویر میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل حیوان مفترس
عبارت «حیوان مفترس» ترکیبی با ریشه عربی است که وارد زبان فارسی شده و در اصطلاحات زیستشناسی و عمومی به جانوران درنده و شکارچی اطلاق میشود. این حیوانات با اتکا به ساختار بدنی خاص خود مانند دندانهای تیز، چنگالهای قوی و سرعت بالا، جانوران دیگر را شکار کرده و از گوشت آنها تغذیه میکنند. از نظر لغوی، تلفظ صحیح آن با کسر حرف رِ (مُفْتَرِس) به معنای درنده است، در حالی که فتح آن معنای مفعولی (شکارشده) میدهد.
در حوزه زبانشناسی و جدول، این کلمه معادل واژههایی چون سبع، دد و شکارگر است و در زبان انگلیسی با کلمه Predator همخوانی دارد. اگرچه این ترکیب اسمی به طور صریح در قرآن کریم ذکر نشده، اما آیات الهی با کلماتی چون سَبع و وحوش به ماهیت حیوانات درنده و وحشی اشاره کردهاند. در نمادشناسی نیز حیوان مفترس همواره مظهر غریزه خالص، زنجیره غذایی طبیعت، قدرت تهاجمی و گاه مظهر بیرحمی بوده است.