ورزندگی یعنی چه؟ مترادف و هم خانواده آن

جمع‌بندی و توضیح کامل ورزندگی

واژهٔ «ورزندگی» یکی از واژگان اصیل و ریشه‌دار زبان فارسی است که حاصل مصدر از فعل «ورزیدن» بوده و ساختاری ترکیب‌شده از ریشهٔ مفهومیِ کار و پرورش به همراه پسوند کیفیت دارد. این کلمه در حقیقت دو ساحتِ به هم پیوسته را معنا می‌کند؛ نخست، جنبهٔ حرکتی و ممارست یعنی همان تلاشگری، پویایی و تمرین مداوم که نقطهٔ مقابلِ تن‌پروری و کاهلی است. دوم، جنبهٔ دستاوردی آن یعنی رسیدن به حالتِ کارآزمودگی، مهارت، خبرگی و پختگی که تنها از مسیر همین تلاش‌های مستمر حاصل می‌شود.

در اشعار اساتید سخن از جمله ملک‌الشعرا بهار، ورزندگی به عنوان ستون پایدار تندرستی و مایهٔ پویاییِ حیات معرفی شده است؛ آنجا که تنِ زنده و والا را در گروِ ورزندگی و کوشندگی می‌داند. این واژه با اینکه در متن قرآن کریم به صورت لفظی نیامده، اما از نظر محتوایی با مفاهیمی مثل حکمت، بصیرت و خبرویت پیوند دارد و در ارزیابی کلمات متقاطع جدول نیز یک پاسخ اصیلِ ۷ حرفی به شمار می‌آید.