یعنی چه
واژه لئیمان جمع فارسی واژه عربی لئیم است و به افرادی اشاره دارد که دارای پستی طبع، خست مفرط، بخل و فرومایگی اخلاقی هستند. در متون قدیمی، لئیم به کسی گفته میشد که نه خود میخورد و نه به دیگری اموالی میبخشد.
تلفظ
این واژه به صورت [لَ ئِ مْ ما] (la'imān) تلفظ میشود؛ شامل فتحه روی لام، همزه مکسور، یای مدی و نشانه جمع «ان» در انتها.
در جدول
پاسخ دقیق جدول برای این کلمه ۶ حرف دارد. بسته به طراح جدول، معادلهای آن مانند فرومایگان یا بخیلان نیز ممکن است مد نظر باشد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم لئیمان از عباراتی که نشاندهنده بخل شدید یا پستی طبع هستند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی این واژه شامل فرومایگان، خسیسان، پاکمایگان، دونصفتان، ناکسان و پستفطرتان است که در تقابل مستقیم با کریمان و جوانمردان قرار میگیرند.
در قرآن
خود کلمه «لئیم» یا «لئیمان» به طور مستقیم در قرآن ذکر نشده است؛ اما مفاهیم همسو با آن در قالب صفاتی چون «زَنِیم» (پستفطرت در آیه ۱۳ سوره قلم) یا «مَنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ» (بسیار مانعشونده از خیر و بخلورز) بیان گردیده و مفهوم مقابل آن یعنی «کریم» به وفور به کار رفته است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، لئیمان نماد بارز بخل اخلاقی، پستی، فرومایگی و بیمروتی هستند. این گروه معمولاً در برابر نیکی و وفا، جفا و ناسپاسی پیشه میکنند و در ادبیات همواره در تضاد با نماد بخشندگی یعنی کریمان توصیف میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل لئیمان
واژه لئیمان ترکیبی از صفت عربی «لئیم» (از ریشه لؤم به معنی پستی و بخل) و نشانه جمع فارسی «ان» است. این کلمه در ادبیات کلاسیک و متون کهن فارسی کاربرد فراوانی دارد و به افرادی اشاره میکند که نه تنها از نظر مالی خسیس و بخیل هستند، بلکه از نظر اخلاقی نیز در مرتبهای پست و فرومایه قرار دارند.
در نظام اخلاقی و ادبی، لئیمان همواره در نقطهای مقابل «کریمان» و جوانمردان قرار میگیرند؛ انسانهای بزرگواری که اهل بخشش و کرم هستند، در حالی که لئیمان حتی از دیدن خیر و نیکی به دیگران نیز امتناع میورزند. چنانکه در کلام امیرالمؤمنین علی (ع) در نهجالبلاغه نیز رفتارشناسی دقیقی از آنها شده و نسبت به سرکشی آدم پست و لئیم به هنگام سیر شدن هشدار داده شده است.