یعنی چه
واژهٔ پرنعمت به معنای جایی یا کسی است که از مواهب، روزی، خواربار و برکت فراوان برخوردار باشد. این صفت مرکب برای توصیف زندگیهای مرفه، زمینهای حاصلخیز و زمانهٔ آباد به کار میرود.
تلفظ
این کلمه از دو بخش «پُر» (با ضمه روی پ) و «نعمت» (با کسره روی نون و سکون روی عین) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ پرنعمت دقیقاً یک پاسخ ۶ حرفی است. بسته به طراح جدول، کلماتی مانند پربرکت یا مرفه نیز میتوانند به عنوان کلمات همرشته استفاده شوند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم پرنعمت در زبان انگلیسی، واژگانی که به فراوانی، برکت و رفاه اقتصادی یا طبیعی اشاره دارند به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی از ساختارهایی استفاده میشود که بر وفور خیر، برکت و تنعم دلالت دارند.
به فارسی
معادلهای اصیل و جایگزینهای فارسی این واژه شامل عباراتی چون پربرکت، متمول، حاصلخیز (برای زمین)، غنی و سرشار است که همگی مفهوم وفورِ دارایی و برکت را میرسانند.
در قرآن
خود واژهٔ فارسی «پرنعمت» در متن قرآن وجود ندارد؛ اما معادل ساختاری و معنایی دقیق آن یعنی اصطلاح «جَنَّاتِ النَّعِيمِ» (به معنی باغهای پرنعمت بهشت) چندین بار از جمله در آیه ۱۲ سوره واقعه و آیه ۶۵ سوره مائده برای توصیف پاداش نیکوکاران آمده است. همچنین ریشهٔ آن (نعمت) بارها در آیات مختلف تکرار شده است.
جمعبندی و توضیح کامل پرنعمت
واژهٔ «پرنعمت» یک صفت مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند «پُر» و واژهٔ وامگرفتهٔ عربی «نعمت» (از ریشه ن ع م) ساخته شده است. این واژه در ادبیات و فرهنگ فارسی، نمادی از رفاه، برکت، حاصلخیزی خاک و بخشندگی بیکران خداوند به شمار میرود و معمولاً برای توصیف سرزمینهای آباد، زندگیهای مرفه و دوران خوشی و آسایش به کار میرود.
اگرچه خود این لفظِ فارسی در متن قرآن نیست، مفهوم آن در قالب عباراتی چون «جنات النعیم» تجلی یافته که به بهشتِ سرشار از مواهب الهی اشاره دارد. در بخش معادلها نیز زبانهای انگلیسی و عربی با واژگانی نظیر Bountiful و نعیم، به زیبایی بار معناییِ فراوانی و روزیِ سرشارِ نهفته در این کلمه را بازتاب میدهند.