یعنی چه
این واژه اسم مصدر یا حاصلمصدر است که به پستی، ناکسی و رفتار رذیلانه اشاره دارد؛ حالتی که در آن فرد از نظر اخلاقی، ذات و سرشت پاک انسانی خود را تنزل داده و دست به کارهای ناپسند میزند.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت فتحة روی پ و س (پَست) و کسره زیر ف و فتحة روی ر (فِطرَت) به همراه یای مصدری در انتها است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه بر اساس تعداد حروف دقیقاً ۸ حرف دارد. معادلهای دیگر آن نظیر فرومایگی، رذالت و دنائت نیز فراوان به کار میروند.
به انگلیسی
برای توصیف صفت فردی که این ویژگی را دارد (پستفطرت) در زبان انگلیسی معمولاً از واژههایی مانند Lowlife یا Mean استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این واژگان برای رساندن مفهوم فرومایگی و خباثت ذاتی و رفتاری کاربرد دارند.
به فارسی
این کلمه یک ترکیب فارسی-عربی است؛ «پست» ریشه در پارسی میانه دارد به معنی پایین، و «فطرت» واژهای عربی به معنی سرشت و آفرینش اولیه است. متضادهای آن در زبان فارسی شامل پاکفطرتی، شرافت، نجابت، کرامت و بزرگواری میشود.
نماد چیست
در ادبیات سنتی، فرهنگ عامه و استعارههای فارسی، حیواناتی مانند کفتار (به دلیل مردارخواری و خوی حیلهگرانه) یا عقرب (که بر اساس غریزه و بدون دلیل نیش میزند) به عنوان نمادهای ملموس برای افراد پستفطرت و ذاتخراب به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل پست فطرتی
واژه «پستفطرتی» یک حاصلمصدر ترکیبی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه پارسی «پست» (به معنی پایین و فرودست) و واژه عربی «فطرت» (به معنی سرشت، ذات و آفرینش نخستین) پدید آمده است. این اصطلاح در روانشناسی اخلاق و ادبیات برای توصیف افرادی به کار میرود که با غلبه صفات تاریک و حیوانی بر عقل و وجدان، از اصل و منش والای انسانی خود فاصله گرفته و رفتارهای رذیلانه، منافقانه یا آسیبرسان از خود بروز میدهند.
اگرچه خود این ترکیب ساختار فارسی-عربی دارد و عینا در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفاهیم همارز آن در متون دینی و ادبی به وفور یافت میشود؛ از جمله تعابیری مانند «أسفل سافلین» که به پایینترین درجات سقوط معنوی و اخلاقی انسان اشاره دارد. متضاد این واژه، «پاکفطرتی» و «شرافت» است که نشاندهنده حفظ نجابت ذاتی و کرامت انسانی در مواجهه با شرایط مختلف زندگی است.