یعنی چه
این واژه شکل مخفف و دگرگونشده «توبره» در زبان فارسی است که در متون کهن به عنوان ظرف یا کیسهای برای حمل جیره، غذا و مایحتاج سفر یا نگهداری علوفه حیوانات کاربرد داشته است.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی با ضمه حرف اول (تُ) و سکون حرف دوم (ب) به صورت تُبْرَه تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که مخفف توبره، کیسه علوفه اسب یا توشه مسافر را با ۴ حرف درخواست میکنند.
به انگلیسی
بسته به کاربرد واژه در متن، در زبان انگلیسی برای کیسه علوفه اسب از Nosebag و برای کیسه آذوقه مسافران از واژههایی نظیر Haversack استفاده میشود.
به ترکی
واژه Torba در زبان ترکی همریشه یا وامواژهای مرتبط با همین مفهوم کیسه است. همچنین در ترکی عثمانی واژه teber به معنای تبر است که نباید با تبره اشتباه شود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل توبره، خریطه و کیسه است. واژههای مخلاة و علیقه نیز به عنوان معادلهای عربی مستعمل در متون فارسی برای این معنا کاربرد دارند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، تبره یا توبره نمادی از سفر، درویشی و روزی است. همچنین اصطلاح «تبره افشاندن» یا تکاندن توبره کنایه از خالی شدن، تمام شدن آذوقه یا تسلیم شدن در برابر شرایط است.
جمعبندی و توضیح کامل تبره
واژه «تبره» در زبان فارسی اصیل ریشه در دوران باستان و زبان پهلوی (واژه توبرک) دارد که در فارسی دری به صورت «توبره» و در حالت مخفف به شکل «تبره» درآمده است. کاربرد اصلی آن اشاره به کیسه بندداری دارد که مسافران برای توشه خود یا صاحبان چارپایان برای خوراک اسب و استر از آن استفاده میکردند. این واژه کاملاً فارسی است و نباید با واژه عربی «تِبْر» به معنای طلای خام یا خردهطلا اشتباه گرفته شود.
در ادبیات معتبر فارسی و دیوان شاعرانی چون حافظ، این کلمه به زیبایی به کار رفته و جلوهای از مفاهیم فرهنگی نظیر قناعت، سفر و فقر درویشانه را بازتاب میدهد. شناخت این واژه به حل دقیقتر جدولهای کلمات متقاطع و درک بهتر متون کهن کمک میکند.