معنی ربیع چیست؟ مترادف و متضاد آن

معنی

ربیع در لغت به معنای فصل اول سال یا همان بهار است. این واژه مجازاً برای اشاره به دوران جوانی، شادابی، اوج شکوفایی و رونق هر چیزی نیز به کار می‌رود و به باران بهاری که زمین را سیراب می‌کند نیز اطلاق شده است.

یعنی چه

این کلمه نمایانگر مفهوم نوسازی، تجدید حیات پس از دوره سختی و سرما (زمستان) و امیدواری است. در فرهنگ اسلامی و ادبی، ربیع به معنای زمانِ شکوفایی معنوی و مادی شناخته می‌شود.

مترادف

واژه‌هایی که با ربیع هم‌معنی هستند، همگی بر مفهوم آغاز سال نو، سرسبزی و طراوت دلالت دارند.

متضاد

در زبان عربی و متون کهن، خریف به معنای پاییز و شتاء به معنای زمستان به عنوان متضادهای اصلی فصل ربیع شناخته می‌شوند.

هم خانواده

این واژه‌ها همگی از ریشه سه حرفی (ر ب ع) مشتق شده‌اند که در اصل به مفاهیمی چون چهار، یک‌چهارم یا اقامت گزیدن در محل بهاری ارتباط دارند.

ریشه

ریشه این واژه (ر ب ع) در عربی کلاسیک به معنای چهار یا یک‌چهارم است که به دلیل چهار قسمتی بودن فصل‌های سال، به فصل بهار اختصاص یافته است. همچنین در لغت به معنی اقامت در محل بهاری یا نزول باران سیراب‌کننده زمین است.

جمله سازی

در جدول

در جدول‌های متقاطع کلمات، در پاسخ به پرسش‌هایی نظیر «فصل بهار به عربی» یا «نام ماه‌های قمری»، واژه ۴ حرفی «ربیع» یک پاسخ دقیق و کلیدی است.

به انگلیسی

معادل اصلی و مستقیم واژه ربیع در زبان انگلیسی کلمه Spring است که برای فصل بهار و دوران شکوفایی استفاده می‌شود.

به عربی

از آنجا که خود این واژه اصالتاً عربی است، در زبان عربی نیز به همین صورت (معمولاً همراه با الف و لام به صورت الرَّبِیع) برای اشاره به فصل بهار به کار می‌رود.

به فارسی

دقیق‌ترین و رایج‌ترین برگردان واژه عربی ربیع در زبان فارسی، کلمه زیبا و اصیل «بهار» یا «نوبهار» است.

در قرآن

خود واژه «ربیع» به صورت عیناً مکتوب در متن قرآن کریم برای اشاره به فصل بهار وجود ندارد (کلماتی مانند 'ربّی' از ریشه 'ربب' هستند و ربطی به ربیع ندارند). با این حال، ریشه‌های عددی آن (مانند ربع) در قرآن آمده است. همچنین مفهوم زنده شدن زمین پس از مرگ که حقیقتِ ربیع است، در بیش از ۱۰۰ آیه به عنوان نماد رستاخیز مطرح شده است.