یعنی چه
واژه «تَسُبّوا» فعل مضارع از ریشه عربی «سبّ» است. این کلمه به معنای ناسزا گفتن، اهانت کردن و بریدن پیوندهای عاطفی و اخلاقی از طریق بدزبانی است. در متون دینی و قرآنی معمولاً همراه با ادات نهی (لا تسبوا) به معنی «دشنام ندهید» به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح تاء، ضم سین و تشدید همراه با ضم باء است: تَسُبّوا.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این فعل قرآنی ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی افعالی که مفهوم اهانت و بدزبانی را برسانند معادل این کلمه قرار میگیرند.
به عربی
افعال هممعنی در زبان عربی که در لایه مترادفات قرار میگیرند شامل شتم و اهانت هستند.
به فارسی
این کلمه یک فعل عربی است و معادلهای مستقیم فارسی آن در قالب مصدر یا افعال عبارتی شامل دشنام دادن، ناسزا گفتن، بدزبانی کردن و اهانت کردن است.
در قرآن
این واژه دو بار در آیه ۱۰۸ سوره انعام به صورت «وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ...» آمده است. این آیه مسلمانان را از دشنام دادن به بتها و معبودان مشرکان منع میکند، چرا که این کار باعث میشود آنها نیز از روی جهل و دشمنی، به خداوند دشنام دهند.
نماد چیست
این کلمه به خودی خود نماد مادی ندارد، اما در فرهنگ اسلامی و قرآنی، مفهوم و نمادی از لزوم رعایت ادب، پرهیز از خشونت زبانی و فرار از تحریک احساسات منفی دیگران است.
جمعبندی و توضیح کامل تسبوا
واژه «تسبوا» یک فعل مضارع عربی از ریشه «سبّ» به معنای دشنام دادن و ناسزا گفتن است. این کلمه اصالت فارسی ندارد اما به واسطه حضور پررنگش در تفاسیر و ترجمههای قرآنی، وارد ادبیات دینی ما شده است. معنای اصلی ریشه آن به بریدن پیوندها اشاره دارد که مجازاً در بدزبانی شدید به کار میرود.
بیشترین شهرت این واژه به آیه ۱۰۸ سوره انعام بازمیگردد که به عنوان یک اصل اخلاقی و راهبردی در تعامل با پیروان سایر ادیان شناخته میشود. قرآن با بیان «ولا تسبوا»، مسلمانان را از توهین به مقدسات دیگران بازمیدارد تا جلوی چرخه توهین متقابل گرفته شود.
در ساختار کلمات معادل، واژههایی چون شتم و اهانت در عربی و کلماتی مثل To insult در انگلیسی بازتابدهنده مفهوم آن هستند. این کلمه در بازیهای فکری و جدول کلمات نیز به عنوان یک گنجینه واژگان قرآنی ۵ حرفی کاربرد دارد.