یعنی چه
شذا در لغت به معنی شدت، تندی و پراکندگی بوی خوش است. این واژه معمولاً برای توصیف عطرِ قوی و دلانگیزی همچون مشک، عود و عنبر به کار میرود که در فضا میپیچد و محیط را عطرآگین میکند.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی مجرد (ش ذ و) یا (ش ذ ی) به معنی تند و شدید شدن بو گرفته شده است. همچنین برخی آن را با ریشه (شذّ) به معنای جدا شدن و پراکنده شدن مرتبط میدانند که اشاره به نحوهٔ پخش شدن عطر در هوا دارد.
جمله سازی
به انگلیسی
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «بوی خوش»، «شمیم دلانگیز» و «رایحهٔ منتشرشونده» است.
در قرآن
واژهٔ «شذا» با این رسمالخط و ساختار به صورت مستقیم در متن قرآن به کار نرفته است؛ هرچند در آیات مختلف، از واژههای هممفهوم دیگر مانند «ریح» یا «رائحه» برای اشاره به بو و نسیم استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل شذا
واژهٔ «شَذا» (که گاهی به صورت شَذى نیز نگارش میشود) یک واژهٔ وامگرفته از زبان عربی است که وارد ادبیات فارسی شده و کاربردی بسیار شاعرانه و لطیف دارد. اصلیترین و رایجترین معنای آن در متون ادبی، «شدت و پراکندگی بوی خوش» است و معمولاً برای توصیف عطر دلانگیز مایه کارهایی چون مشک، عنبر و گلها به کار میرود.
این کلمه در فرهنگ و ادبیات خاورمیانه نمادی از پاکیزگی، تجلی حضور معشوق، لطافت روح و معنویت به شمار میرود. به دلیل همین بار معنایی مثبت و زیبا، امروزه در ایران و بسیاری از کشورهای عربی به عنوان یک نام دخترانهٔ محبوب و دلنشین نیز انتخاب میشود.