یعنی چه
این عبارت در اصل یک فعل مضارع عربی همراه با ضمیر مفعولی (تَغْمُرُ + هُ) است. در لغت به معنای پوشاندن، غرق کردن یا تحت تأثیر قرار دادن کامل یک شخص یا شیء توسط چیزی (مانند آب، اندوه یا احساسات) است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه براساس ساختار صرفی آن در زبان عربی به صورت تَغْـمُـرُهْ (یا تَغْمُرُهُ) است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول بر اساس ساختار ۵ حرفی خود کلمه، «تغمره» است؛ اما بسته به نوع سوال، کلمات همخانواده مانند «غمره» (به معنی سختی و غفلت) یا «مغمور» نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگانی که مفهوم احاطه کردن کامل یا غرق کردن استعاری و واقعی را برسانند، معادل این کلمه محسوب میشوند.
به عربی
خود کلمه ساختار عربی دارد (صیغه مؤنث غایب یا مذکر مخاطب). مترادفهای فصیح آن در عربی شامل واژههایی است که مفهوم پوشش کامل و احاطه را افاده میکنند.
به فارسی
برگردان دقیق این فعل به زبان فارسی، جملات فعلی مضارع مانند «او را در بر میگیرد»، «او را غرق میکند» یا در حالت استعاری «بر او چیره میشود» است.
نماد چیست
این کلمه و ریشه آن (غمر) نمادی از سیلاب یا آب فراگیری است که راه گریزی باقی نمیگذارد. در مفاهیم اخلاقی و دینی نیز نماد فرو رفتن کامل در غفلت، جهالت یا شداید سخت زندگی (مانند سکرات مرگ) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تغمره
واژه «تغمره» یک واژه مستقل، اصیل و رایج در زبان فارسی نیست و در فرهنگ لغات شاخص فارسی مانند دهخدا، معین و عمید مدخلی به این صورت وجود ندارد. این عبارت در واقع یک ساختار فعلی عربی (فعل مضارع از ریشه ثلاثی مجرد غ م ر) است که به همراه ضمیر مفعولی آمده و معنای «او را فرا میگیرد»، «او را میپوشاند» یا «او را غرق میکند» میدهد. احتمال دیگر این است که در جستجوها، این کلمه به عنوان یک اشتباه تایپی یا نگارشی از واژه قرآنی و معروف «غَمْرَة» (به معنی سختی، گرداب و غفلت) به کار رفته باشد.
ریشه این کلمه در قرآن کریم نیز به صورت اسمی در عباراتی چون «فِي غَمْرَتِهِمْ» (در غفلتشان) و «غَمَرَاتِ الْمَوْتِ» (سختیهای مرگ) دیده میشود که نشاندهنده احاطه همهجانبه یک وضعیت شدید بر انسان است. بنابراین، در متون فارسی تنها زمانی با این لفظ مواجه میشویم که یا مقتبس از یک عبارت فعلی عربی باشد و یا به عنوان یک خطای نوشتاری از کلمات همخانوادهاش به کار رفته باشد.