یعنی چه
رخاوت در لغت به معنی نرمی، شلی، ناتوانی و افت انرژی در حالت جسمی یا روانی است. در متون قدیمی گاهی به معنای فراخی و گشایش در زندگی نیز به کار رفته است.
تلفظ
این کلمه با فتح حرف اول (رَ) به صورت رَخاوَت تلفظ میشود و یک اسم مصدر عربی است که وارد زبان فارسی شده است.
در جدول
پاسخ دقیق و ۵ حرفی در جدول برای این مفهوم، خود واژه «رخاوت» است. کلمات هممعنی دیگری مانند سستی یا رخوت نیز ممکن است مد نظر باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، کلماتی مانند laxity، lethargy و flaccidity معادلهای دقیق رخاوت هستند.
به عربی
این واژه ریشه عربی دارد و از ریشه «ر خ و» مشتق شده است. در اصطلاح آواشناسی مدرن عربی به این حالت «الاحتكاكية» یا سایشی نیز میگویند.
به فارسی
مترادفهای فارسی این واژه عبارتند از سستی، نرمی، رخوت، وارفتگی، شلی، ناتوانی و خمودگی. در مقابل، واژههایی چون نشاط، سرزندگی، صلابت و استحکام متضادهای آن هستند.
در قرآن
خود کلمه «رخاوت» در متن آیات قرآن به کار نرفته است. با این حال، در علوم قرآنی و علم تجوید کاربرد مهمی دارد و به معنای جریان داشتن صدا و هوا در مخرج حرف هنگام تلفظ در حالت سکون است که ۱۵ حرف دارای این صفت هستند.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ عامه یا نشانهشناسی دارای نماد مادی یا تصویری خاصی نیست؛ اما در زبان ادبی نمادی از ضعف، افت انرژی، بیتحرکی و رکود روحی یا اجتماعی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل رخاوت
رخاوت واژهای عربیالاصل از ریشه «ر خ و» است که در زبان فارسی به معنای سستی، نرمی، شلی و افت انرژی جسمانی یا روانی به کار میرود. این کلمه با واژههایی چون رخوت، خمودگی و فتور هممعنی بوده و در تقابل مستقیم با مفاهیمی نظیر صلابت، نشاط و استحکام قرار میگیرد.
اگرچه این لفظ به طور مستقیم در متن آیات قرآن کریم ذکر نشده است، اما در اصطلاحات تخصصی تجوید جایگاه ویژهای دارد. صفت رخاوت در تجوید به حالت جریان داشتن صدا و هوا در هنگام تلفظ برخی حروف اشاره دارد که به آنها حروف رخاوت میگویند.
در ابعاد معنایی و ادبی، رخاوت به عنوان نمادی از بیتحرکی، رکود و فروکاست قدرت شناخته میشود و معمولاً برای توصیف وضعیتهای ایستایی یا ضعف اراده و انگیزه در فرد یا جامعه مورد استفاده قرار میگیرد.