یعنی چه
ترکیبی تأکیدی برای بیان حالتی است که در آن معنا، مفهوم یا صدا کاملاً آشکار، صریح و صیقلخورده به مخاطب میرسد. «رسا» به ویژگیِ رسندگی، بلندی استاندارد و گویایی اشاره دارد و «واضح» بر آشکار بودن و نداشتن پیچیدگی و ابهام دلالت میکند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [rasā va vāzeh] است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول بر اساس تعداد حروف، خود ترکیب «رسا و واضح» با ۸ حرف است. واژههای مترادف جایگزین نیز میتوانند «مبین»، «آشکار» یا «صریح» باشند.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم تأکیدی در زبان انگلیسی از عباراتی چون explicit and clear یا واژگانی نظیر articulate برای بیان رسا استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی عبارت açık ve anlaşılır دقیقترین معادل برای توصیف یک کلام یا صدای رسا و واضح است.
به فارسی
معادلهای خالص و اصیل فارسی برای این ترکیب شامل «روشن و آشکار»، «گویا و فصیح»، «صریح و شفاف» و «رسا و شیوا» هستند که همگی مفهوم دوری از گنگی را میرسانند.
نماد چیست
در ادبیات، رسانهها و فرهنگ عامه، داشتن «صدا و بیان رسا و واضح» مجازاً نماد و سمبل شجاعت، آگاهی، حقطلبی، صداقت در گفتار و قدرت بلاغت و انتقال معنا به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل رسا و واضح
ترکیب «رسا و واضح» از دو جزء با ریشههای متفاوت تشکیل شده است؛ «رسا» واژهای با ریشه اصیل فارسیِ میانه از مصدر رسیدن است که به معنای کامل بودن و به گوش رسیدن کلام به کار میرود، در حالی که «واضح» کلمهای عربیتبار از ریشه (و-ض-ح) به معنای آشکار شدن است. همنشینی این دو کلمه یک ترکیب تأکیدی قدرتمند ساخته است.
این عبارت در توصیف هر نوع صوت، متن، سخنرانی یا حتی اندیشهای به کار میرود که هیچگونه ابهام، تیرگی، گنگی و پیچیدگی در آن راه نداشته باشد. اگرچه خود این ترکیب در متون مقدسی مانند قرآن به همین صورت فارسی نیامده، اما مفهوم عمیق آن در قالب تعابیری همچون «بلاغ مبین» (رساندن آشکار) و «قولاً بلیغاً» (سخن رسا) به وفور ارجاع داده شده است.