یعنی چه
«رسم کنی» فعل مضارع التزامی یا دوم شخص مفرد از مصدر «رسم کردن» است. این واژه در دو حوزه معنایی کاربرد دارد: اول به معنی کشیدن خطوط، طراحی، نقاشی و ترسیم کردن یک شکل؛ دوم به معنی برپا داشتن، متداول کردن یا اجرا کردن یک آیین، قاعده و سنت.
تلفظ
این ترکیب فعلی از دو بخش «رَسم» (با فتح راء و سکون سین و میم) و «کُنی» (با ضم کاف و نون مکسور) تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، این کلمه به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی مانند «تصویر کنی»، «نقاشی کنی» یا «طرحی را بنا کنی» به کار میرود.
به انگلیسی
با توجه به بافت متن، عبارات فوق معادلهای زمانی دوم شخص مفرد برای عمل ترسیم و طراحی هستند.
به عربی
فعل مضارع دوم شخص مفرد از ریشه «ر س م» در زبان عربی معادل این واژه است.
به فارسی
مترادفهای خالص فارسی این عبارت شامل واژههایی چون «بکشی»، «نگارگری کنی»، «طراحی کنی» و «نقش بزنی» است.
نماد چیست
در مفاهیم ادبی، هنری و هندسی، عملِ «رسم کردن» نمادی از نظم بخشیدن به آشفتگی، خلق یک اثر از هیچ، برنامهریزی عقلانی و تجسم بخشیدن به ایدههای ذهنی است.
جمعبندی و توضیح کامل رسم کنی
عبارت «رسم کنی» یک ترکیب فعلی مضارع در زبان فارسی است که از ریشه ثلاثی مجرد عربی «ر س م» (به معنی اثر گذاشتن یا خط کشیدن) به همراه شناسه فعلی فارسی ساخته شده است. این عبارت بسته به بافتار متن میتواند به معنای خلق یک تصویر، نقاشی و طراحی هندسی باشد یا به مجاز، اشاره به بنیانگذاری یک آیین، سنت و قانون داشته باشد.
از نظر ساختاری این واژه شش حرف دارد و در حل جدولهای کلمات متقاطع کاربرد دارد. کلمات همخانواده آن مانند ترسیم، مرسوم و رسام همگی بر محوریت ایجاد یک اثر، خط یا قاعده استوار هستند و تقابل معنایی آن با واژههایی چون پاک کردن یا محو کردن شکل میگیرد.