یعنی چه
فتوکپی خشک یا خشکنگاری به فرآیندی در حوزه تکثیر اسناد و چاپ اطلاق میشود که در آن بر خلاف روشهای سنتی عکاسی و چاپ، از هیچگونه مایع شیمیایی یا حلال مرطوب استفاده نمیشود. در این روش الکتروستاتیک، فرآیند کپیبرداری با کمک بارهای الکتریکی ساکن، نور و پودر مشکی جامد (تونر) روی سطح حساس انجام میگیرد. از آنجا که این اصطلاح یک واژه معمولی و تخصصیِ کلاسیک در صنعت چاپ است، تعریفی دقیق و روان دارد و نیازی به مثالهای ساختگی روزمره دیجیتال ندارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «فُتوکُپیِ خُشک» (fotokopi-ye khošk) است. واژه فتوکپی از زبانهای اروپایی وارد فارسی شده و کلمه خشک نیز با ضمه روی حرف خاء خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، برای راهنمای «فتوکپی خشک» یا «تکثیر خشک»، پاسخ دقیق اصلی ۹ حرف دارد. بسته به تعداد خانههای جدول، کلمات مترادفی چون زیراگرافی، خشکنگاری، زیراکس یا اصطلاح علمی و طولانیتر الکتروفتوگرافی نیز به عنوان پاسخ پذیرفته میشوند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژه تخصصی و علمی این فناوری Xerography است که از ریشه یونانی xeros به معنی خشک گرفته شده است. در کاربردهای عمومیتر از عبارتهای Dry copying یا Dry photocopying استفاده میشود.
به فارسی
فرهنگستان زبان و ادب فارسی و متخصصان حوزه چاپ، واژههای «خشکنگاری» و «برقشیدنگاری» را به عنوان معادلهای دقیق فارسی برای این فناوری تصویب و پیشنهاد کردهاند. عبارات سادهتری مثل تکثیر خشک یا کپی خشک نیز در صنف چاپ رایج است.
جمعبندی و توضیح کامل فتوکپی خشک
اصطلاح فنی و صنعتی «فتوکپی خشک» به یکی از مهمترین انقلابات فناوری در سده بیستم میلادی اشاره دارد که فرآیند تکثیر اسناد را برای همیشه دگرگون کرد. این روش که در ابتدا در سال ۱۹۳۸ توسط چستر کارلسون ابداع شد، فرآیندی الکتروستاتیک است که برخلاف روشهای سنتی عکاسی ارگانیک و چاپهای قدیمی، به هیچگونه حلال مرطوب، مایعات دارویی یا فرآیندهای ظهور و ثبوت مایع نیاز ندارد. ایده اصلی بر پایه هدایت نوری ایجاد شده و با کمک بارهای الکتریکی مثبت و منفی، نور و پودر جامد و ظریفی به نام تونر کار میکند.
از نظر ساختار واژگانی، عبارت «فتوکپی خشک» یک ترکیب توصیفی دوزبانه است. واژه فتوکپی خود از دو بخش فتو (به معنی نور در زبان یونانی) و کپی (به معنی رونوشت در زبان انگلیسی/فرانسوی) تشکیل شده و کلمه «خشک» یک واژه اصیل با ریشه پهلوی و پارسی باستان است. قرارگیری این کلمات در کنار هم مفهوم «زیراگرافی» (Xerography) را میسازد؛ واژهای که بخش اول آن یعنی xeros در یونانی به معنای خشک و بخش دوم آن یعنی graphy به معنای نوشتن یا نگارش است، بنابراین ترجمه تحتاللفظی و دقیق آن همان خشکنگاری میشود.
در بررسی کاربرد واقعی این اصطلاح در جملات تخصصی، میتوان به این نمونه اشاره کرد: «ادارات دولتی در اواسط قرن بیستم با تجهیز به دستگاههای فتوکپی خشک، توانستند سرعت بایگانی اسناد را تا ده برابر افزایش دهند.» این جمله به خوبی جایگاه صنعتی این واژه را نشان میدهد. تفاوت اصلی این اصطلاح با واژههای نزدیک به خود مانند فتوکپی معمولی در این است که امروزه تمامی فتوکپیهای استاندارد به صورت خودکار از روش خشک استفاده میکنند، اما در گذشته تفکیک میان فتوکپی مرطوب (که نیازمند ظاهرکننده مایع بود) و فتوکپی خشک اهمیت بالایی داشت.
بزرگترین برداشت اشتباهی که ممکن است برای کاربران یا طراحان جدول در مواجهه با این عبارت پیش بیاید، تصور ارتباط آن با جنس یا رطوبت کاغذ است. بسیاری به غلط گمان میکنند که فتوکپی خشک یعنی کاغذی که خیس نشده است، در حالی که این صفت مستقیماً به مکانیسم و فرآیند داخلی دستگاه و عدم استفاده از مخازن مواد شیمیایی مایع اشاره دارد. این اشتباه رایج با درک ریشه علمی واژه زیراگرافی کاملاً برطرف میشود و مشخص میگردد که هدف، تفکیک فناوری الکترواستاتیک از فناوری فتوشیمیایی مرطوب بوده است.
به عنوان یک نکته کاربردی و فرهنگی، جالب است بدانید که این فناوری برای اولین بار توسط شرکت معروفی به نام «زیراکس» (Xerox) تجاریسازی شد. به همین دلیل در فرهنگ عامه و حتی زبان فارسی امروزی، بسیاری از مردم به جای استفاده از عبارت فتوکپی خشک یا خشکنگاری، تمایل دارند از واژه «زیراکس کردن» استفاده کنند که نمونهای بارز از بدل شدن نام یک برند تجاری به یک فعل و اصطلاح عمومی در جامعه است. امروزه نمادهای مرتبط با این فناوری در سیستمهای کامپیوتری معمولاً با نشانههای پودر تونر، پرینتر یا علائم بارهای الکتریکی نمایش داده میشوند.