یعنی چه
«لم یزلی» صفتی است به معنای جاودانه، بیزوال و ازلی. این واژه از ترکیب عربی «لَمْ یَزَلْ» (به معنی هرگز زوال نیافته و همواره بوده است) به همراه «یای نسبت» فارسی ساخته شده و معمولاً برای توصیف ذات پروردگار (واجبالوجود) یا پدیدههای کاملاً پایدار و فراتر از زمان به کار میرود.
تلفظ
این ترکیب از نظر آوایی به صورت سههجایی تلفظ میشود: هجای اول با فتح لَ و سکون م (لَمْ)، هجای دوم با فتح یَ و زَ (یَزَ) و هجای سوم با صدای کشیدهٔ لی.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول «لم یزلی» با ۶ حرف است. از دیگر طراحان جدول ممکن است واژههای هممعنی مانند ازلی، سرمدی یا جاودان را مد نظر داشته باشند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم بیآغازی، بیزمانی و جاودانگی مطلق از واژگانی چون Eternal یا Everlasting استفاده میشود.
به عربی
ریشه اصلی این واژه عربی است. در خود زبان عربی ترکیب «لم یزل» نقش فعلی و استمراری دارد و برای صفت از واژههای همردیف مانند ازلی و سرمدی استفاده میکنند.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این اصطلاح شامل واژههایی چون پایدار، جاودانی، پاینده و دیرینهٔ بیآغاز است که مفهوم عدم وابستگی به زمان و فنا را میرسانند.
نماد چیست
در فرهنگ، عرفان و ادبیات اسلامی-ایرانی، این کلمه نمادِ «وجودی است که آغاز و پایانی ندارد». در تقابل با جهان فانی و پدیدههای حادث (نوپدید) که همگی دستخوش زوال میشوند، لم یزلی نماد ثبات و ابدیت مطلق پروردگار است.
جمعبندی و توضیح کامل لم یزلی
واژه «لم یزلی» یک صفت نسبی ترکیبی است که ریشه در زبان عربی دارد اما با ساختار دستوری فارسی پیوند خورده است. این کلمه از نظر لغوی به معنای چیزی است که هرگز زوال نیافته و نخواهد یافت. در متون کلامی، فلسفی و عرفانی، این اصطلاح جایگاه ویژهای دارد و مستقیماً برای توصیف ذات واجبالوجود و خداوند به کار میرود تا بیآغازی و جاودانگی مطلق او را پدیدار کند.
اگرچه این ترکیب عیناً و به صورت لفظی در متن قرآن کریم نیامده است، اما مفهوم آن که همان ابدیت، ازلیت و بیزمانی است، کاملاً ریشه در الهیات قرآنی دارد. در ادبیات فارسی نیز شاعران و نویسندگان برای نشان دادن ناپایداری دنیا در برابر پایداری و ثبات مطلق خداوند، از این صفت سود جستهاند.
در ساختار کلمات متضاد، این واژه در برابر کلماتی چون «حادث» (دارای آغاز زمانی) و «فانی» (نابودشونده) قرار میگیرد. به این ترتیب، لم یزلی تلمیحی است به وجودی سرمدی که فراتر از ابعاد زمان و مکان، همواره بوده و همواره خواهد بود.