معنی
شهرت به معنای معروفیت، بلندآوازگی، سرشناسی و اعتبار اجتماعی است. در لغت به مفهوم آشکار شدن، فاش شدن یا انتشار یک خبر (خواه به نیکی یا به بدی) اشاره دارد و در زبان عامیانه و حقوقی گاه به معنای نام خانوادگی نیز به کار میرود.
یعنی چه
این واژه زمانی به کار میرود که فرد، شیء یا مفهومی در میان مردم منتشر شده، مورد توجه عامه قرار گرفته و از حالت گمنامی خارج شده باشد.
مترادف
واژههایی که مفهوم سرشناسی و شناختهشدن در میان عموم مردم را رسانند.
متضاد
کلماتی که به پنهان ماندن، دور بودن از دید جامعه و عدم شناخت عمومی اشاره دارند.
هم خانواده
واژگانی که از ریشه ثلاثی مجرد (شهـر) مشتق شدهاند و معنای آشکارایی و نمایان بودن را در خود دارند.
ریشه
این واژه از واژه عربی «شُهْرَة» وارد زبان فارسی شده است. ریشه اصلی آن به معنای آشکار کردن و نمایان شدن است؛ همانطور که واژه «الشَّهْر» (ماه) به دلیل آشکار بودن هلال ماه به این نام خوانده میشود.
جمله سازی
در جدول
پاسخ دقیق برای کلمه ۴ حرفی در جدول خودِ «شهرت» است. بسته به تعداد حروف کلمات متراذف دیگر نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به بافت متن، کلمات متفاوتی برای این مفهوم استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل شهرت
واژه «شهرت» ریشه در زبان عربی دارد و به معنای پرآوازه بودن، سرشناسی و در معرض دید عمومی قرار گرفتن است. این کلمه همواره باری از شناخت عمومی را به دوش میکشد که میتواند جنبه مثبت (مانند محبوبیت و نامآوری) یا جنبه منفی (مانند بدنامی) داشته باشد. در اصطلاحات حقوقی و اداری، این واژه گاهی به عنوان مرادفی برای نام خانوادگی نیز استفاده میشود.
در متون کهن و عرفانی ایرانی، نگاهی دوگانه به این مفهوم وجود دارد. از یک سو مایه اعتبار اجتماعی است و از سوی دیگر، در آثاری چون کیمیای سعادت، از آن به عنوان یک آفت اخلاقی یاد شده که انسان را از اخلاص و گوشهنشینی آرامبخش (خمول) دور میکند. در نمادشناسی فرهنگی نیز شهرت را معمولاً با شیپور فرشته آوازه یا جلوهگری طاووس نشان میدهند.
این واژه گرچه با همین رسمالخط در متن قرآن نیامده، اما ریشه آن در کلماتی چون «الشهر» کاربرد دارد و مفهوم معادل آن در قالب واژههایی نظیر ذکر و سمعت در فرهنگ اسلامی بررسی شده است. در بازیهای فکری و جدول کلمات نیز این واژه به عنوان یک پاسخ کلیدی چهار حرفی شناخته میشود.