یعنی چه
واژه البلقا (البلقاء) در زبان عربی به معنای دوقطبی، پیسه یا اسب و موجودی است که لکههای سفید و سیاه در بدن داشته باشد. با این حال، شهرت عمده این واژه به عنوان یک اسم خاص جغرافیایی برای منطقهای کوهستانی و استانی در کشور اردن به مرکزیت شهر السلط است.
تلفظ
این واژه در زبان عربی با فتح همزه و سکون لام و فتح باء خوانده میشود: اَلْ بَ لْ ق ا ء.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ به راهنمای «استان و منطقهای در اردن» یا «مؤنث ابلق»، کلمه ۶ حرفی البلقا است.
به انگلیسی
در متون بینالمللی و جغرافیایی برای اشاره به این منطقه از واژه Balqa یا صورت معرفه آن Al-Balqa استفاده میشود.
به فارسی
چون این کلمه بیشتر به عنوان اسم خاص (نام مکان) در فارسی استفاده میشود، ترجمه مستقیم ندارد، اما از نظر لغوی میتوان آن را به دورنگ یا پیسه ترجمه کرد.
در قرآن
این واژه در آیات قرآن کریم وجود ندارد. باید توجه داشت که این کلمه با واژه «البقاء» (به معنی ماندگاری و ابدیت) که در مفاهیم دینی رایج است، تفاوت دارد و نباید اشتباه گرفته شود.
نماد چیست
منطقه البلقا در تاریخ شام و صدر اسلام اهمیت بالایی داشته و به عنوان دژی استوار و محل عبور کاروانها و وقوع فتوحاتی همچون جنگ موته شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل البلقا
واژه «البلقا» (یا البلقاء) اصالتاً ریشه در زبان عربی دارد و از نظر لغوی به معنای دورنگ، پیسه یا موجودی با لکههای سیاه و سفید (مؤنث ابلق) است. با این حال، کاربرد اصلی و شناختهشده این واژه در زبان فارسی و متون تاریخی، به عنوان یک اسم خاص جغرافیایی است.
این کلمه نام منطقه و استانی کوهستانی در مرکز کشور اردن به مرکزیت شهر «السَّلط» است که در جغرافیا و تاریخ اسلامی اهمیت زیادی داشته و نمادی از گذرگاههای کاروانهای حج و فتوحات صدر اسلام به شمار میرود. در هنگام بررسی این واژه باید دقت کرد که آن را با کلمه «البقاء» به معنی جاودانگی اشتباه نگرفت، چرا که البلقا از ریشه (ب ل ق) مشتق شده است.