یعنی چه
واژه الطوال در اصل ریشه عربی دارد و به دو صورت خوانده میشود: الطِّوال (به کسر طاء) که جمع کلمه طویل به معنای اشیاء یا افراد بلند و دراز است، و الطُّوال (به ضم طاء) که صفت مبالغه به معنای بسیار بلندقامت یا به مفهوم نهایت و غایت عمر و زمان به کار میرود.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی با تشدید طاء خوانده میشود. در حالت جمعِ طویل به صورت الطِّوال (et-tivāl) و در معنای امتداد زمان یا صفت مبالغه به صورت الطَّوال (et-tavāl) یا الطُّوال (et-tuvāl) تلفظ میگردد.
در جدول
در کلمات متقاطع، کلمه الطوال به عنوان پاسخ برای راهنماهای «بلندها»، «درازها» یا «اصطلاحی برای هفت سوره بزرگ قرآن» کاربرد دارد و یک واژه ۶ حرفی است.
به انگلیسی
در ترجمه انگلیسی بسته به بافت متن، اگر به صورت جمعِ طویل باشد از Plural of long یا The Long ones استفاده میشود و در عبارات زمانی معادل Duration یا throughout است.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و از ریشه (ط و ل) است. در زبان عربی معیار برای اشاره به گروهی از چیزها یا افراد بلندقامت و همچنین در اصطلاحات دینی و گرامری کاربرد دقیق دارد.
به فارسی
معادلهای مستقیم این واژه در زبان فارسی شامل «بلندها»، «درازها»، «کشیدهها» و «مرتفعان» است. در زبان فارسی این کلمه بیشتر کاربرد مکتوب، ادبی و دینی دارد و در زبان محاورهای روزمره استفاده نمیشود.
در قرآن
خود کلمه الطوال با الف و لام به صورت مستقیم در متن آیات قرآن نیامده است، اما شکل مفرد آن یعنی «الطَّوْل» (به معنی بخشش و توانگری) در آیاتی مانند آیه ۳ سوره غافر وجود دارد. با این حال، ترکیب «السبع الطِّوال» یک اصطلاح بسیار مشهور در علوم قرآنی و احادیث نبوی است که به هفت سوره طولانی ابتدای قرآن (بقره، آلعمران، نساء، مائده، انعام، اعراف، و انفال/توبه) اشاره دارد.
نماد چیست
این کلمه در فرهنگ عامه نماد تصویری خاصی ندارد، اما در بافت ادبیات دینی و متون عبادی، نمادی از عظمت، کمال، طول عمر، استمرار زمان و همچنین مفصل و جامع بودن کلام وحی (در اصطلاح سورههای سبع الطوال) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل الطوال
واژه «الطوال» یک وامواژه عربی در زبان فارسی است که از ریشه ثلاثی مجرد «ط و ل» مشتق شده است. این کلمه در درجه اول به عنوان حالت جمع واژه «طویل» شناخته میشود و به معنای بلندها، درازها و کشیدهها است. در کاربردهای دیگر، این کلمه میتواند به کشیدگی و امتداد زمان (مانند طوال الدهر به معنای در طول روزگار) یا به عنوان صفت مبالغه برای افراد بسیار بلندقامت اشاره داشته باشد.
بیشترین شهرت و کاربرد این واژه در زبان فارسی و علوم اسلامی، به اصطلاح «السبع الطوال» بازمیگردد. این اصطلاح برگرفته از احادیث نبوی، به هفت سوره نخستین و بزرگ قرآن کریم شامل سورههای بقره، آلعمران، نساء، مائده، انعام، اعراف و (انفال/توبه یا یونس) اشاره دارد که بخش عمدهای از حجم قرآن را تشکیل میدهند.
در مجموع، الطوال واژهای فصیح و کتابی است که در حل جدولهای متقاطع، درک متون دینی و ادبیات کهن فارسی کاربرد دارد و بازتابدهنده مفاهیمی چون بلندی، عظمت، استمرار و طولانی بودن در فضا یا زمان است.