یعنی چه
التبسم در لغت به معنای وا شدن ملایم لبها برای خنده است، به طوری که دندانهای پیشین تا حدی نمایان شوند اما هیچ صدایی مانند قهقهه شنیده نشود؛ حالتی لطیف از ابراز شادی، رضایت و خوشرویی.
تلفظ
این واژه در اصل عربی به صورت «اَتَّبَسُّم» (با ادغام ال و تشدید تاء و سین) تلفظ میشود و در کاربرد فارسی به صورت «تبسّوم» (Tabassum) بدون الف و لام خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این واژه با احتساب الف و لام شامل ۶ حرف است. کلمات مشابه و هممعنی دیگر نظیر لبخند یا ابتسام نیز ممکن است مد نظر طراح جدول باشند.
به انگلیسی
رایجترین معادل انگلیسی برای انتقال مفهوم دقیق التبسم، واژه Smile است.
به عربی
از آنجا که خود واژه ریشه اصیل عربی دارد، در این زبان نیز به همین صورت یا به شکل ابتسام و ضحک خفیف به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی دقیقترین برگردانها برای این کلمه، «لبخند»، «نیمخنده»، «بشاشت» و «خوشرویی» هستند که مفهوم خنده ظریف را میرسانند.
در قرآن
ریشه این کلمه (ب-س-م) یکبار در قرآن کریم به صورت فعل در آیه «فَتَبَسَّمَ ضَاحِکًا مِّن قَوْلِهَا» آمده است که لبخند زدن حضرت سلیمان از روی سرور و وقار را پس از شنیدن سخن مورچه توصیف میکند.
نماد چیست
التبسم در فرهنگ اسلامی و ادبیات عامه نماد مهرورزی بیهزینه، صلح، رضایت درونی و ادب است. در احادیث نیز تبسم در روی برادر دینی به عنوان صدقه معرفی شده است.
جمعبندی و توضیح کامل التبسم
واژه التبسم که در زبان فارسی بیشتر بدون پیشوندِ «ال» و به صورت «تبسم» به کار میرود، مصدری عربی از ریشه (ب س م) است. این واژه به زیباترین و باوقارترین حالت خنده اشاره دارد؛ یعنی باز شدن ملایم لبها بدون اینکه صدایی از شخص شنیده شود. این مفهوم در مقابل خندههای بلند یا اخم و عبوس بودن قرار میگیرد.
در فرهنگ اخلاقی و قرآنی، تبسم جایگاه ویژهای دارد و به عنوان نشانه وقار پیامبران و ابزاری برای پیوند دلها و ابراز محبتِ بیمنت شناخته میشود. در جدولهای کلمات متقاطع نیز این کلمه با ساختار ششحرفی خود کاربرد دارد.
به طور کلی، این واژه چه در ادبیات کلاسیک فارسی و چه در متون دینی، نمادی از خوشاخلاقی، صلحطلبی، رضایت درون و بشاشت چهره به شمار میرود و همواره بار معنایی کاملاً مثبت و آرامشبخشی دارد.