یعنی چه
این واژه در لغت به معنی تفهیم کردن و یادآوری آموزش است. در اصطلاح دینی به خواندن اذکار و شهادتین برای فرد در حال احتضار یا میت گفته میشود و در روانشناسی نیز به معنی القای فکری و روانی به خود یا دیگری (تلقین) کاربرد دارد.
تلفظ
این کلمه با حروف شمسی آغاز میشود، بنابراین حرف «ل» پس از الف خوانده نشده و حرف «ت» مشدد تلفظ میشود: [at-talqīn].
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه با احتساب الف و لام تعریف عربی، ۷ حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به حوزه کاربرد (روانشناسی، آموزش یا مسائل عقیدتی) واژههای متفاوتی در انگلیسی معادل آن قرار میگیرند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و در خود زبان عربی به همین صورت به کار میرود.
به فارسی
در زبان فارسی معمولاً بدون «ال» تعریف و به صورت «تلقین» به کار میرود و معنای آموختن گفتاری، تفهیم کردن و اثرگذاری روانی را میدهد.
در قرآن
عین واژه «التلقین» در متن قرآن کریم ذکر نشده است، اما افعال همریشه آن از جمله آیه ۳۷ سوره بقره («فَتَلَقَّىٰ آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ» به معنی: سپس آدم از پروردگارش کلماتی را دریافت کرد) به چشم میخورد که به دریافت و فهم کلمات اشاره دارد.
نماد چیست
این واژه نماد سمبلیک مادی ندارد، اما در مفهوم شناختی و روانی، به عنوان نماد اثرپذیری ضمیر ناخودآگاه از تکرار کلمات و انتقال شفاهی اعتقادات شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل التلقین
واژه «التلقین» مصدری عربی از ریشه «ل-ق-ن» است که در لغت به معنای تفهیم کردن، یادآوری و آموزش شفاهی سخن به دیگری است؛ به گونهای که شنونده بتواند آن را تکرار کند یا به خاطر بسپارد. این کلمه در زبان فارسی به صورت «تلقین» رواج کامل یافته است.
این اصطلاح در سه حوزه عمده کاربرد دارد: در ادبیات عام و آموزش به معنی تعلیم گفتاری، در مناسک دینی به معنی قرائت عقاید و شهادتین برای فرد در حال احتضار یا پس از دفن، و در علم روانشناسی به معنی القای فکری یا روانی به خود یا دیگران برای تغییر رفتار یا نگرش.
اگرچه خود این ساختار اسمی در قرآن کریم نیامده، اما افعال مشتق از ریشه آن در معنای دریافت و پذیرش سخن کاربرد داشته و اهمیت هدایت گفتاری و انتقال مفاهیم را نشان میدهد.