یعنی چه
واژه «بضاعته» ترکیب کلمه عربی «بِضاعة» (به معنی کالا، متاع و سرمایهای که با آن تجارت میشود) به همراه ضمیر متصل «هُ» (او) است؛ بنابراین معنای دقیق آن «کالای او»، «سرمایه تجاری او» یا «متاع او» میشود. در مفهوم گستردهتر، این واژه به میزان توانایی مادی، دارایی یا حتی سرمایه علمی و فکری یک فرد که در دست دارد نیز اشاره میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه بر اساس قواعد زبان عربی «بِضاعَتُهُ» است که در آن حرف باء دارای کسره (بِ)، عین دارای فتحه (عَ)، تاء دارای ضمه (تُ) و هاء ضمیر در پایان با ضمه (هُ) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «بضاعته» به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهایی نظیر «کالای تجاری او»، «دارایی و سرمایه او» یا «متاع آن مرد» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای برگردان دقیق واژه بضاعته به زبان انگلیسی، از عباراتی استفاده میشود که مالکیت کالا یا سرمایه را برای یک شخص مذکر (his) نشان میدهند.
به عربی
این کلمه خود ساختار کاملاً عربی دارد و از ریشه «ب-ض-ع» اشتقاق یافته است که در زبان عربی به بخش جدا شده از مال برای تجارت اطلاق میگردد.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی روان برای واژه بضاعته شامل عباراتی چون «کالای او»، «مالالتجاره او»، «مایه بازرگانیاش» و «توانگری مالی او» میباشند.
در قرآن
اگرچه ساختار دقیق متصل «بضاعته» به طور مستقل در متن قرآن نیامده، اما واژه پایه آن یعنی «بضاعة» در سوره مبارکه یوسف به فراوانی و در نقاط کلیدی داستان به کار رفته است؛ از جمله آیه ۱۹ که برادران، یوسف را به عنوان کالا (بضاعة) پنهان کردند، آیه ۶۵ که گفتند این سرمایه و کالای ماست که به ما بازگردانده شده (هَٰذِهِ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ إِلَيْنَا) و آیه ۸۸ که به کالای اندک و بیارزش خود (بِبِضَاعَةٍ مُزْجَاةٍ) برای خرید غله اشاره کردند.
نماد چیست
این واژه نماد یا مظهر مادی خاصی در اساطیر ندارد، اما در ادبیات فارسی و عربی به صورت استعاری به عنوان نماد «میزان توانایی»، «سرمایه فکری و علمی انسان» یا «اندوخته معنوی» به کار میرود؛ برای مثال اصطلاح «کمبضاعت بودن در علم» کنایه از اندک بودن دانش شخص است.
جمعبندی و توضیح کامل بضاعته
واژه «بضاعته» یک ترکیب فصیح عربی متشکل از اسم «بضاعة» و ضمیر «هُ» است که به معنای کالای تجاری، مالالتجاره یا دارایی و سرمایهای است که متعلق به یک فرد میباشد. ریشه اصلی این واژه از ماده «بضع» به معنی بریدن و قطعهقطعه کردن گرفته شده است؛ چرا که در فرهنگ نخستین عرب، بخشی از مال یا ثروت را برای امر تجارت مجزا و روانه بازار میکردند و به همین سبب به آن بضاعت گفته شد.
این کلمه و مشتقات آن پیوند عمیقی با ادبیات قرآنی و بهویژه سوره مبارکه یوسف دارد، جایی که بارها برای توصیف کالای مبادلاتی، مالالتجاره برادران یوسف و خرید غله به کار رفته است. در زبان فارسی امروز، این واژه علاوه بر کاربرد اقتصادی، در مضامین استعاری و فرهنگی نیز به منظور سنجش میزان توانایی، ثروت مادی و یا حتی مایه علمی و معنوی افراد استفاده میشود.