معنی
پذیرای صفت فاعلی از ریشه پذیرفتن است و به معنای کسی یا چیزی است که آمادگی قبول، دریافت یا استقبال از وضعیت، ایده یا مهمانی را دارد.
یعنی چه
این واژه به مفهوم انعطافپذیری، گشوده بودن و ظرفیت داشتن برای پذیرش یک امر یا یک شخص به کار میرود؛ مانند پذیرای تغییر بودن یا پذیرای مهمان شدن.
مترادف
کلماتی که مفهوم قبول کردن و آغوش باز برای دریافت یک پدیده را میرسانند.
هم خانواده
تمامی این کلمات در ریشه زبانشناختیِ قبول کردن و دریافت کردن با یکدیگر مشترک هستند.
ریشه
این واژه کاملاً ایرانی و مشتق از فعل فارسی «پذیرفتن» (در زبان پهلوی یا فارسی میانه به صورت patīriftan) است که با بن مضارع «پذیر» و پسوند حالتساز ساخته شده است.
جمله سازی
تلفظ
تلفظ این واژه با فتح پ (پَ)، کسر ذ (ذِ)، راءِ کشیده (را) و یای ساکن (ی) در پایان صورت میگیرد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، به عنوان پاسخ برای راهنماهای 'پذیرنده'، 'قبولکننده' یا 'مهماننواز' کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به بافت متن، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد که بیشتر جنبه گشودگی و استقبال را میرسانند.
به عربی
در زبان عربی از مشتقات بابهای استقبال و قبول برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فلسفی، واژه «پذیرای» نماد روحی تسلیم در برابر حقیقت، دلی بدون مقاومت و آینگی قلب است که آمادگی کامل برای تجلی عشق و رشد را دارد.
جمعبندی و توضیح کامل پذیرای
واژه «پذیرای» یک صفت فاعلی و مشبهه اصیل فارسی است که از ریشه پهلوی و فعل «پذیرفتن» سرچشمه میگیرد. این کلمه به معنای داشتن ظرفیت، گشودگی و آغوش باز برای دریافت یک مفهوم، شیء یا فرد است. در زبان فارسی امروز، این واژه بیشتر در ترکیبهای رسمی و ادبی مانند «پذیرای مهمان بودن» یا «پذیرای نقد شدن» به کار میرود و بار معنایی مثبت و محترمانهای دارد.
از منظر فلسفی و عرفانی، پذیرا بودن نشانهای از انعطافپذیری بالاست؛ ذهنی که پذیرای ایدههاست از تعصب دور است و دلی که پذیرای حقیقت است، نماد آینهای پاک قلمداد میشود که میتواند نور را منعکس کند. این واژه در ساختار جدولها معمولاً با طول ۶ حرف به عنوان مترادف کلماتی چون پذیرنده و متقبل شناخته میشود.