یعنی چه
تسقیه در لغت به معنی سیراب کردن، آب دادن به کسی، حیوان یا زمین و همچنین بسیار آب دادن است. این واژه در متون ادبی و فقهی به عمل آبرسانی و رفع تشنگی اشاره دارد.
تلفظ
این کلمه به صورت تَسْـقِـیَـه تلفظ میشود که مصدری عربی از باب تفعیل است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه «تسقیه» به عنوان پاسخ برای راهنماهای 'آب دادن' یا 'آبیاری کردن' به کار میرود و دقیقاً ۵ حرف دارد.
به انگلیسی
برای مفاهیم تخصصیتر مانند رفع تشنگی نیز میتوان از واژه Slaking استفاده کرد.
به عربی
خود واژه «تسقیة» در زبان عربی مصدر باب تفعیل از ریشه (س-ق-ی) است.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل سیراب کردن، آب دادن، باران خواستن و سقایت است.
در قرآن
خودِ مصدر «تسقیه» در قرآن نیامده است، اما مشتقات فعلی آن مانند «لَا تَسْقِي الْحَرْثَ» (بقره/۷۱) به معنی آبیاری نکردن کشتزار، و «نُسْقِیکُمْ» (نحل/۶۶) به معنی شما را سیراب میکنیم، به وفور دیده میشوند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و عرفانی، آب نماد حیات، علم و رحمت است. از این رو، تسقیه به عنوان نماد رساندن حیات معنوی، هدایتگری و سیراب کردن روح انسانها از معرفت شناخته میشود و با آیین عمیق سقایی پیوند دارد.
جمعبندی و توضیح کامل تسقیه
واژه «تسقیه» یک مصدر عربی از باب تفعیل و مشتق از ریشه سه حرفی «س-ق-ی» است که در زبان و ادبیات فارسی به معنای آب دادن، سیراب کردن و آبیاری زمین، انسان یا حیوان به کار میرود. این کلمه در متون کهن فقهی و ادبی گاه به معنای طلب باران و بارانخواهی نیز استعمال شده است.
اگرچه خود این واژه با این ساختار در قرآن کریم ذکر نشده، اما افعال و مشتقات همخانواده آن مانند «تسقی» و «نسقیکم» بارها در آیات مختلف با مفاهیمی همچون آبیاری مزارع و سیراب کردن بندگان آمده است. در فرهنگ عرفانی، تسقیه فراتر از یک عمل مادی، به عنوان نمادی از حیاتبخشی، سخاوت و هدایت معنوی جانها تلقی میشود.