یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی-نقلی در زبان فارسی است و معمولاً در متون رسمی، حقوقی یا اداری برای توصیف فرآیندها، تصمیمات یا اموری به کار میرود که به صورت آنی رخ نمیدهند و تحقق آنها منوط به سپری شدن بازه زمانی مشخص و همراه با شکیبایی است.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [mostalzem-e entezār] است. واژه اول اسم فاعل از باب استفعال و واژه دوم مصدر از باب افتعال است که با کسره اضافه به یکدیگر متصل شدهاند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، اگر طراح به دنبال یک عبارت دوازده حرفی در پاسخ به راهنمای «نیازمند صبر و درنگ» یا «کاری که زمانبر است» باشد، این ترکیب یک گزینه دقیق است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی بسته به لحن متن (اداری، حقوقی یا عمومی) از ترکیباتی استفاده میشود که مفهوم اجبار و وابستگی به زمان و معطلی را به درستی منتقل کنند.
به عربی
از آنجا که هر دو واژه اصلی این ترکیب ریشه عربی دارند، ترجمه آن به زبان عربی با استفاده از همان ریشهها (لزم و نظر) بسیار روان و دقیق انجام میشود.
به فارسی
اگر بخواهیم این ترکیب عربیالاصل را به عبارات سره یا آشناتر فارسی برگردانیم، میتوان از واژههایی چون «چشمبهراهی»، «درنگخواهی» یا «زمانبر بودن» استفاده کرد که همان مفهوم تعلیق و نیاز به شکیبایی را میرسانند.
در قرآن
عبارت ترکیبی «مستلزم انتظار» به صورت لفظی در قرآن کریم وجود ندارد؛ با این حال، ریشه کلمه انتظار (ن ظ ر) در قالب فعلهایی مانند «فَانْتَظِرُوا إِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِينَ» (آیه ۱۰۲ سوره یونس) که بر امر شکیبایی و چشمبهراهی دلالت دارد، و همچنین مفاهیم مرتبط با صبر (مانند واستعينوا بالصبر والصلاة) بارها مورد تاکید قرار گرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل مستلزم انتظار
ترکیب وصفی «مستلزم انتظار» نمایانگر شرایط، فرآیندها یا موقعیتهایی است که تحقق نهایی آنها به صورت فوری یا آنی امکانپذیر نیست. این عبارت تعلیقی ساختاریافته را توصیف میکند که در آن فرد یا سیستم باید بازهای از زمان را با شکیبایی سپری کند تا مقدمات کار فراهم شده یا نتیجه مطلوب حاصل گردد.
از منظر ریشهشناسی، این اصطلاح از دو واژه وامگرفته از زبان عربی (مستلزم از ریشه لزم و انتظار از ریشه نظر) تشکیل شده است که در زبان فارسی کاربردی کاملاً رسمی، حقوقی و ادبی پیدا کردهاند. نقطه مقابل این مفهوم، امور فوری، عاجل و بیدرنگ هستند که بدون نیاز به فوت وقت به سرانجام میرسند.
در ابعاد معنایی و نمادین، این کلمه یادآور مفاهیمی چون امید، تعلیق سرنوشت، پختگی در سایه زمان و گاه در ادبیات مذهبی متبادرکننده مفهوم انتظار فرج است. در حقیقت، هر کاری که در ذات خود نیازمند صیرورت و تکامل تدریجی باشد، مستلزم انتظار ارزیابی میشود.