یعنی چه
این واژه مصدری عربی و از باب تفعیل است که در لغتنامههای کهن مانند منتهیالارب به دو معنای اصلی اشاره دارد: یکی مالیدن و خیساندن شیء در آب و دیگری خوار و رام کردن.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح تاء، سکون میم و کسر یاء کشیده به همراه ثاء مثلثه (ث) در انتها است.
در جدول
پاسخ دقیق برای این کلمه در جدول خود واژهٔ «تمییث» با ۵ حرف است. معادلهای آن نیز بسته به طراح جدول میتواند تذلیل یا خیساندن باشد.
به انگلیسی
با توجه به دو کاربرد متفاوت واژه، معادلهای انگلیسی آن به تفکیک شامل شستوشو/خیساندن و تسلیم کردن/خوار کردن میشود.
به عربی
این کلمه خود ریشهٔ عربی دارد و مترادفهای هممعنی آن در این زبان شامل الإماثة و التذلیل است.
به فارسی
برگردان دقیق مفهومی این واژه به زبان فارسی شامل کلماتی چون خیساندن و مالیدن چیزی در آب، و در بعد رفتاری به معنای رام کردن و متواضع ساختن است.
در قرآن
واژهٔ تمییث و مشتقات حاصل از ریشهٔ سه حرفی (م-ی-ث) در متن قرآن کریم به کار نرفتهاند.
نماد چیست
این کلمه یک واژهٔ لغوی و تخصصی نادر است و برخلاف واژهٔ همآوای خود (تمییز)، به عنوان نماد یا اصطلاح خاصی در متون ادبی، عرفانی یا منطقی رواج نیافته است.
جمعبندی و توضیح کامل تمییث
واژهٔ «تمییث» یک مصدر بسیار کمکاربرد و تخصصی عربی از باب تفعیل است که به لغتنامههای کهن فارسی راه یافته است. این کلمه دو معنای کاملاً متمایز دارد؛ در معنای نخست به عمل خیساندن، غوطهور کردن و مالیدن چیزی در آب اشاره دارد و در معنای دوم، مفهوم رام کردن، خوار کردن و تسلیم نمودن (تذلیل) را افاده میکند. ریشهٔ اصلی این واژه سه حرف (م-ی-ث) است.
بسیاری از افراد ممکن است به دلیل شباهت فراوان در املای دیداری و شنیداری، این کلمه را با واژهٔ معروف «تمییز» (از ریشه م-ی-ز به معنی جدا کردن و تشخیص دادن) یا «تثبیت» اشتباه بگیرند. با این حال، تمییث اصالت و معنای مستقل خود را در واژهنامههایی نظیر منتهیالارب حفظ کرده است و در حل جدولهای کلمات متقاطع، دقیقاً یک پاسخ ۵ حرفی تلقی میشود.