یعنی چه
این کلمه یک واژه اصیل فارسی نیست، بلکه یک ساختار صرفی عربی (اسم فاعل جمع مفرده همراه با ضمیر) است که در متون دینی فارسیزبانان به کار میرود و به معنای دیدارکنندگان او یا کسانی است که با او (خداوند) روبرو میشوند.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با ضمه میم، الف کشیده، ضمه قاف و ضمه هاء آخر به صورت مُلاقُوهُ است.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول کلمات، پاسخ این مدخل به عنوان یک عبارت قرآنی دقیقاً ۶ حرف دارد.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی متون اسلامی، این کلمه معمولاً به صورت مواجهه یا دیدار با ضمیر مذکر غایب (اشاره به خدا) ترجمه میشود.
به ترکی
در ترجمههای ترکی استانبولی قرآن کریم، این عبارت به صورت کسانی که با پروردگارشان دیدار و ملاقات میکنند معنا میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این ترکیب در بافتار عبارتی شامل «دیدارکنندگان او» یا «کسانی که با او رویارویی میکنند» است. واژههای همخانواده فارسی آن شامل ملاقات، تلاقی و لقاء هستند.
در قرآن
این کلمه دقیقاً یک بار در قرآن کریم در آیه ۲۲۳ سوره بقره آمده است: «...وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ مُلَاقُوهُ ۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ» که به مسلمانان یادآوری میکند تقوا پیشه کنند و بدانند که در نهایت پروردگار خود را ملاقات خواهند کرد.
نماد چیست
در فرهنگ و متون اسلامی، این واژه نماد و یادآور بازگشت حتمی انسان به سوی آفریننده، فناپذیری دنیا، برپایی قیامت و ایستادن در پیشگاه الهی برای حسابرسی کارنامه اعمال است.
جمعبندی و توضیح کامل ملاقوه
واژه «ملاقوه» (مُلاقُوهُ) یک لغت مستقل یا اصیل در زبان فارسی نیست، بلکه یک ترکیب صرفی و نحوی از زبان عربی است که به دلیل کاربرد در قرآن کریم، وارد ادبیات دینی و تفسیری فارسیزبانان شده است. این کلمه از ریشه ثلاثی مجرد «ل ق ی» (لقی) به معنی یافتن، دیدن و برخورد کردن اشتقاق یافته و در اصل اسم فاعل جمع (مُلاقون) بوده که پس از اضافه شدن به ضمیر غایب «هُ»، نون جمع آن حذف شده است.
این عبارت در آیه ۲۲۳ سوره بقره به کار رفته و به معنای «دیدارکننده او» یا «ملاقاتکننده او» است. در بافتار معارف اسلامی، این کلمه اشاره مستقیمی به مسأله معاد، رویارویی نهایی انسان با حقیقت هستی و ایستادن در پیشگاه خداوند در روز قیامت دارد. از همین رو، مترادفهای آن در فارسی با مفاهیمی چون لقاءالله، رویارویی و ملاقات پروردگار پیوند خورده است.