معنی
واژه «کرا» در زبان فارسی دارای دو معنای کاملاً متفاوت است؛ در متون کهن به عنوان مخفف دستوری «کِه را» (به معنی چه کسی را) به کار میرفته و در معنای دوم که ریشه در زبان عربی دارد، به معنی کرایه، مزد، اجرت و بهای اجاره کالا یا چهارپایان است.
یعنی چه
این کلمه بستگی به متن دارد؛ یا به صورت پرسشی و اشارهای یعنی «چه کسی را / هر کسی را» یا به صورت اسمی یعنی «حقالزحمه و مالالاجاره».
مترادف
بسته به کاربرد، مترادفات آن به دو دسته پرسشی-دستوری و اسمی-مالی تقسیم میشوند.
متضاد
برای حالت دستوری متضادی وجود ندارد، اما در معنای اسمی (کرایه و مزد)، واژههای رایگان و مجانی متضادهای معنایی آن محسوب میشوند.
هم خانواده
در بخش دستوری با «مرا» و «ترا» همساخت است و در بخش اسمی با واژههایی چون «کرایه» و «مکاری» همخانواده است.
ریشه
در معنای اول، یک ترکیب اصیل فارسی از ادغام «کِه» (ضمیر پرسشی) + «را» (نشانه مفعول) است. در معنای دوم، وامواژهای از ریشه عربی «کِراء» به معنی اجاره است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه سه حرفی «کرا» به عنوان پاسخ واژههایی چون کرایه، مزد یا مخفف کِه را میآید.
به انگلیسی
معادل انگلیسی این واژه کاملاً به نقش آن در جمله (ضمیر مفعولی یا اسم) بستگی دارد.
جمعبندی و توضیح کامل کرا
واژه «کرا» از جمله کلمات چندمعنایی و کهن در زبان فارسی است که امروزه کاربرد گفتاری رایجی ندارد، اما در ادبیات کلاسیک و متون قدیمی فراوان دیده میشود. این کلمه دو هویت کاملاً مجزا دارد؛ اول یک ساختار دستوری و مخفف کلمات «کِه را» یا «هر که را» است که در اشعار قدیمی برای حفظ وزن شعر به این صورت درمیآمده است.
هویت دوم این کلمه اسمی است و به عنوان وامواژهای از زبان عربی وارد فارسی شده که به معنای اجرت، مزد و کرایه خانه یا مرکب به کار میرفته و ریشه کلماتی مانند کرایه و مکاری در فارسی امروز است.