معنی
واژه جشن در زبان فارسی به معنی مجلس شادمانی، آیینهای دستهجمعی و سور است که برای بزرگداشت یک مناسبت ملی، مذهبی یا شخصی برپا میشود.
یعنی چه
این واژه در مفهوم عميقتر خود به معنای گردهمایی ایمن و شادمانهای است که با هدف شکرگزاری، برکت و تجدید نشاط روح و جامعه برگزار میگردد.
مترادف
واژههای هممعنی که بر پايه شادمانی و گردهمایی رسمی یا غیررسمی دلالت دارند.
متضاد
کلماتی که بیانگر اندوه، غم جمعی و مراسم سوگواری در تقابل با شادی هستند.
هم خانواده
مشتقات و ترکیباتی که از ریشه این واژه در زبان فارسی ساخته شدهاند. همچنین واژههای باستانی یسنا و ایزد با آن همریشه هستند.
ریشه
این واژه ریشه اصیل ایرانی دارد. در زبان اوستایی به صورت -yasna به معنی ستایش، نیایش و آیین مذهبی بوده، در فارسی میانه (پهلوی) به yšn یا jašn تبدیل شده و به مرور زمان معنای آن از آیین دینی به مراسم شادمانی تغییر یافته است.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه جشن با توجه به تعداد حروف خواسته شده میتواند با معادلهای سه حرفی خود مانند سور یا بزم جایگزین شود.
به انگلیسی
معادلهای بینالمللی واژه جشن در زبان انگلیسی بر اساس نوع و ابعاد آیین تفاوت دارند.
جمعبندی و توضیح کامل جشن
واژه جشن یکی از زیباترین و اصیلترین واژگان زبان فارسی است که ریشهای عمیق در فرهنگ، آیین و باورهای ایرانیان باستان دارد. این کلمه که در ابتدا با مفهوم نیایش، سپاسگزاری و ستایش پروردگار گره خورده بود، در سیر تکاملی زبان فارسی به مظهر شادمانی جمعی، همبستگی اجتماعی و بزرگداشت رویدادهای فرخنده طبیعت و زندگی تبدیل شد.
در فرهنگ ایرانی، جشنها صرفاً بهانهای برای پایکوبی نیستند، بلکه نمادی از پیروزی نور بر تاریکی، امید، برکت و تجدید حیات به شمار میروند؛ همانطور که در آیینهایی چون نوروز، یلدا و مهرگان مشهود است. این واژه به عنوان یک عنصر هویتبخش، همواره پویایی و پیوند میان نسلها را حفظ کرده است.