یعنی چه
واژه نغزگفتار یک صفت مرکب ادبی در زبان فارسی است که به شخص خوشسخن، شیواسخن و فصیح اطلاق میشود. همچنین این واژه به عنوان اسم مرکب به معنای کلام دلپذیر، سخن خوش و لطیف به کار میرود. در متون کهن گاهی به ندرت معنای ثانویه و قدیمی بیهودهگویی نیز برای آن دیده میشود اما کاربرد رایج آن کاملاً مثبت و ستایشآمیز است.
تلفظ
این کلمه از دو بخش «نَغز» (به فتح نون و سکون غین و زاء) به معنای خوب و لطیف، و «گفتار» (به ضم گاف و سکون فاء) تشکیل شده است.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، واژه نغزگفتار به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون خوشسخن، شیرینبیان یا سخن زیبا با تعداد دقیق ۸ حرف به کار میرود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه نشاندهنده توانایی بالا و جذابیت کلامی شخص در سخنوری است.
به ترکی
در زبان ترکی برای توصیف فرد یا کلامی که ویژگی نغزگفتاری دارد از این عبارات استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای اصیل فارسی این کلمه شامل واژگانی چون شیرینگفتار، نغزگوی و دلنشینگفتار است که همگی بر رسا بودن و زیبایی کلام دلالت دارند.
نماد چیست
نغزگفتار در ادبیات فارسی نماد و مظهر بلاغت شاعرانه، سخنوری حکیمانه و ادب گفتار است. در متون کلاسیک، شخصیتهای دانا، پیران خردمند و شاعران بزرگ به عنوان مظهر فرد نغزگفتار شناخته میشوند.
جمعبندی و توضیح کامل نغزگفتار
واژه «نغزگفتار» یکی از ترکیبات زیبای ادبی در زبان فارسی است که از پیوند دو جزء «نغز» (به معنی خوب، لطیف و بدیع) و «گفتار» پدید آمده است. این صفت هنرمندانه برای توصیف کسانی به کار میرود که کلامی آراسته، فصیح و دلنشین دارند و شنونده را مجذوب زیبایی سخن خود میکنند.
در فرهنگهای لغت معتبر مانند دهخدا و عمید، این کلمه مترادف با مفاهیمی چون شیواسخن و شیرینبیان آورده شده است. اگرچه در برخی منابع قدیمی به صورت بسیار نادر معنای ثانوی متفاوتی مانند بیهودهگویی نیز برای آن ذکر شده، اما کاربرد اصلی و زنده آن در شعر و نثر پارسی همواره بار معنایی مثبت و ستایشآمیزی داشته است.
این واژه کاملاً ریشه در زبانهای ایرانی میانه و فارسی دری دارد و بازتابدهنده اهمیت بالایی است که فرهنگ ایرانی برای هنر سخنوری، فصاحت و بلاغت قائل است.