یعنی چه
این ترکیب فعلی به معنای پاس داشتن حرمت و کرامت شخص یا مفهومی است، به طوری که در دل و عمل برای آن جایگاه والا و ویژهای قائل شویم.
تلفظ
تلفظ این واژه بر اساس مصوتهای کوتاه به صورت عَزیز (Aziz) و شِمَردن (Shemardan) است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف، خودِ کلمه یا مترادفهای آن نظیر تکریم و ارج نهادن است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم عاطفی و اخلاقی، افعالی که بر ارزشگذاری بالا و حفظ حرمت دلالت دارند به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی از مشتقات ریشه «عزز» یا واژگان مربوط به تکریم و بزرگداشت برای بیان این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
در واژهگزینی اصیل فارسی، برابرهایی مانند ارجمند شمردن، معزز داشتن و بزرگ داشتن برای این ترکیب اسمی-فعلی به کار میرود.
نماد چیست
این مفهوم انتزاعی مذهبی، اخلاقی و فرهنگی، نماد مادی یا حیوانی مشخصی ندارد؛ بلکه در فرهنگ عامه و سنتی نمادی از احترام عمیق، پیوند عاطفی استوار و ارزشگذاری اخلاقی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عزیز شمردن
عبارت «عزیز شمردن» یک مصدر مرکب در زبان فارسی است که از ترکیب واژهٔ عربی «عزیز» (برگرفته از ریشه ع-ز-ز به معنای شکستناپذیر، کمیاب و ارجمند) و فعل پارسی «شمردن» (ریشه در پارسی میانه) پدید آمده است. این اصطلاح عمق احترام، محبت و ارزشگذاری قلبی و رفتاری انسان را نسبت به یک شخص، باور یا یادگار نشان میدهد.
در فرهنگ اخلاقی و سنتی ما، عزیز شمردن فراتر از یک تعارف ساده است؛ این مفهوم با مفاهیمی چون صله رحم، حفظ حرمت بزرگان و تکریم کرامت انسانی گره خورده است. اگرچه خود این ترکیب فعلی به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما ریشه آن یعنی «عزّت» و صفت «عزیز» بارها به عنوان صفات الهی و مفاهیم والای انسانی مطرح شدهاند تا بر اهمیت نفوذناپذیری، سربلندی و گرانقدر بودن مؤمنان تأکید کنند.
در ساختار زبان و ادبیات، متضادهایی چون خوار شمردن و تحقیر کردن در مقابل این واژه قرار میگیرند که نشاندهنده قطب منفی رفتاری است. عزیز شمردن در ادبیات غنایی و عرفانی فارسی نیز جایگاه ویژهای دارد و جلوهای از پیوند عاطفی عمیق و گسستناپذیر میان انسانها یا انسان و معبود را به تصویر میکشد.