یعنی چه
«وادی» به معنای دره، مسیل یا گذرگاه میان دو کوه است و «طُوی» بر اساس نظر بیشتر مفسران، نام خاص (عَلَم) برای آن درهٔ مشخص است. از نظر لغوی برخی آن را از ریشه «طوی» به معنی درهمپیچیده، درنوردیده یا سرزمینی که دو بار تقدیس شده است معنا کردهاند.
تلفظ
این عبارت به صورت «وادی طُوی» تلفظ میشود که واژه طوی در اصل با ضمه طاء و فتح واو خوانده میشود و در زبان فارسی معمولاً به صورت طُوا (Tovā) تلفظ میگردد.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلمات متقاطع درباره محل نبوت حضرت موسی یا دره مقدس در قرآن، عبارت «وادی طوی» یک پاسخ ۷ حرفی دقیق است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و ترجمههای قرآن کریم، برای اشاره به این مکان مقدس از عبارات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادل فارسی دقیق این ترکیب عربی «درهٔ طوی» است که در بافت متن ادبی و دینی با عناوینی چون «وادی مقدس» و «وادی ایمن» نیز بازشناسی میشود.
در قرآن
وادی طوی در قرآن صفت «مقدس» دارد؛ بار اول در آیه ۱۲ سوره طه («إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى») و بار دوم در آیه ۱۶ سوره نازعات («إِذْ نَادَاهُ رَبُّهُ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى») که هر دو به ماجرای خلع نعلین (پایبرهنه شدن موسی) و دریافت وحی اشاره دارند.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و ادبیات عرفانی، وادی طوی نماد پاکی، آمادگی برای شنیدن خطابات الهی و رها کردن علایق دنیوی (با الهام از دستور خلع نعلین) برای ورود به حریم قرب الهی است.
جمعبندی و توضیح کامل وادی طوی
«وادی طوی» ترکیب عربیـقرآنی و نام درهای مقدس در منطقه شبهجزیره سینا (مصر امروزی) و در مجاورت کوه طور است. این مکان در تاریخ ادیان ابراهیمی اهمیت فوقالعادهای دارد، چرا که نقطه شروع رسالت حضرت موسی (ع) و محل تکلم مستقیم خداوند با اوست.
از دیدگاه لغوی، واژه وادی به معنای دره است و طوی علاوه بر نام خاص آن محل، ریشهای به معنای پیچیدن و درنوردیدن دارد. در قرآن کریم دو بار به این نام با صفت «مقدس» اشاره شده است و در ادبیات عرفانی مظهر پاکی، فروتنی و تجلی انوار الهی به شمار میرود.