یعنی چه
این واژه در اصل به مایع یا شرابی اشاره دارد که با لای و مواد تهنشینشدهٔ آن مخلوط شده و زلال نیست. در ادبیات و عرفان، مجازاً به معنای ناخالص بودن، مغشوش بودن و آمیختگی خوشیهای دنیا با رنج و سختی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی حرف دال (دُردی) است و نباید آن را با دَرد (رنج و الم) اشتباه گرفت.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با موضوع آمیخته به تهنشین شراب، کدر یا ناخالص، واژه ۸ حرفی «دردی آمیز» گزینهای دقیق است.
به انگلیسی
برای توصیف مایعات ناخالص و کدر کاربرد دارد.
به عربی
در زبان عربی نیز واژه دُردی به همین معنای تهنشین مایعات استفاده میشود.
به ترکی
این واژه معادل دقیق صفت ناخالص و دارای جرم در زبان ترکی است.
به فارسی
واژههای زلال، صاف و پاک از متضادهای اصلی آن در زبان فارسی به شمار میروند.
نماد چیست
در شعر و ادبیات فارسی، دُردیآمیز بودن در تضاد با «صافی» قرار میگیرد. صافی نماد پاکی مطلق و جهان معناست، در حالی که دُردیآمیز بودن نماد جهان مادی است که هیچ خوشی خالصی در آن یافت نمیشود؛ همانطور که حافظ میفرماید: «مجوی عیشِ خوش از دورِ باژگونِ سپهر / که صافِ این سرِ خُم جمله دُردیآمیز است».
جمعبندی و توضیح کامل دردی آمیز
واژه دُردیآمیز یک صفت مرکب ادبی و عرفانی در زبان فارسی است که از ترکیب «دُردی» (به معنی لای و تهنشین مایعات) و «آمیز» (از مصدر آمیختن) ساخته شده است. این واژه به دلیل شباهت ظاهری نباید با کلمه دَردآمیز (همراه با درد و رنج) اشتباه گرفته شود، چرا که تمرکز معنایی آن بر مفهوم تیرگی، کدر بودن و ناخالصی است.
در نگاه عارفانه و شاعرانه، این اصطلاح برای توصیف احوال دنیا به کار میرود؛ جایی که هیچ لذت و عیشی به صورت ناب و زلال وجود ندارد و همواره با سختیها، غمها و نقایص روزگار آمیخته شده است.