یعنی چه
«والهوار» از ترکیب واژهی «واله» (عاشق، شیفته، حیران) و پسوند شباهت «-وار» (مانند، به شیوه) ساخته شده است. این واژه در ادبیات فارسی به حالت غرق شدن در عشق، مجذوبیت شدید و از خود بیخود شدن اشاره دارد و رفتاری برخاسته از شیدایی فراوان را توصیف میکند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحهی واو اول، کسرهی لام، هاء ساکن (یا صامت مخفی) در بخش اول، و واو مفتوح و الف و راء ساکن در بخش دوم است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با موضوعاتی چون «مانند عاشق سرگشته»، «دیوانهوار در عشق» یا «به شیوه شیفته و دلباخته»، واژه ۷ حرفی «واله وار» به عنوان پاسخ دقیق شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال حس این واژه در زبان انگلیسی از عباراتی که شدت شیفتگی و مجذوبیت عاطفی را نشان میدهند استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که بخش اول واژه ریشهای عربی دارد، در زبان عربی با استفاده از ادوات تشبیه یا صفات مشبهه غلیظ مانند هائم و متیم معنا میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن مفهوم این قید، ساختارهای تشبیهی با واژگان عاریتی ادبیات مشترک به کار میرود.
به فارسی
معادلهای اصیل و واژگان جایگزین فارسی این کلمه شامل شیداوار، مجنونوار، دلباختهوار، حیران و سرگردان هستند که همگی بار معنایی تجلی عشق مفرط را دوش میکشند.
در قرآن
ترکیب «والهوار» یا خود واژه «واله» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه لغوی عربی آن (و ل ه) که دلالت بر حیرت و فقدان قرار از شدت محبت یا اندوه دارد، در زبان فصیح عرب کاملاً شناخته شده و مفاهیم مشابه عرفانی آن در تفاسیر مورد بحث بوده است.
جمعبندی و توضیح کامل واله وار
واژهی «والهوار» یک صفت و قید مرکب امتزاجی در زبان فارسی است که از ترکیب واژهی عربی «واله» (به معنی اندوهگین و از دستدهندهی عقل از شدت عشق) و پسوند شباهت فارسی «-وار» (به معنی مانند و به شیوه) شکل گرفته است. این کلمه در ادبیات کلاسیک و اشعار عرفانی کاربرد فراوانی دارد و نشاندهندهی اوجِ احساسات، شیدایی و بیاختیاری در برابر معشوق است.
در متون کهن، این اصطلاح تجسم عینی احوالی همچون احوال بلبل در فراق گل یا پروانه در طواف شمع است؛ موجودی که از خود بیخود شده و رفتاری حیران و سرگشته دارد. بار معنایی آن مثبت، عاطفی و بسیار عمیق است و متضاد مفاهیمی چون عاقلانه، هشیاروار و بیتفاوتی به شمار میرود.