یعنی چه
این دوره که حدود ۱۲,۰۰۰ تا ۸,۵۰۰ سال پیش در آسیای غربی و منطقه هلال حاصلخیز جریان داشت، نشاندهنده گام نخست انسان در ایجاد جوامع پایدار کشاورزی است. در این عصر، انسانها معماری خشتی و سنگی را آغاز کردند اما برای ذخیرهسازی از ظروف سنگی، چوبی یا سبدبافی استفاده میکردند.
تلفظ
تلفظ دقیق این اصطلاح به صورت [naw-sangi-ye pishā-sofāl] است.
در جدول
این کلمه در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً با عنوان «دوره آغازین عصر حجر جدید» یا «دوره پیشاتاریخی بدون سفال» پرسیده میشود و پاسخ اصلی آن ۱۴ حرف دارد.
به انگلیسی
این اصطلاح نخستین بار توسط باستانشناس بریتانیایی، کتلین کنیان، در کاوشهای باستانی شهر اریحا وضع شد و در ادبیات جهانی به دورههای تکاملی A و B و C تقسیم میشود.
به فارسی
این واژه یک اصطلاح ترکیبیِ وضعشده در باستانشناسی مدرن ایران است. «پیشا» به معنای قبل، «سفال» ریشه در پختن گل دارد و «نوسنگی» ترجمه مستقیم واژه ترکیبی Neolithic (عصر سنگ جدید) است.
در قرآن
این مفهوم یک اصطلاح علمی، معاصر و تخصصی در حوزه باستانشناسی و پیشاتاریخ است؛ لذا به صورت مستقیم در متن قرآن کریم یا منابع مکتوب دینی اسلامی قدیمی ذکر نشده است.
نماد چیست
در مطالعات انسانشناسی، مهمترین نمادهای مادی ملموس این دوره شامل «برج سنگی اریحا» (اولین ساختار معماری بزرگ جهان)، محوطه باستانی «گوبکلیتپه» در ترکیه، و «تندیسهای گچی از سر انسان» است که نشاندهنده فرهنگ خاص دفن مردگان و باورهای اولیه بشر هستند.
جمعبندی و توضیح کامل نوسنگی پیشاسفال
دوره نوسنگی پیشاسفال یکی از حیاتیترین نقطهعطفهای تاریخ بشر است که در آن انسان از سبک زندگی کوچنشینی و مبتنی بر شکار-گردآوری، به سمت تولید غذا، اهلیسازی حیوانات و گیاهان، و ایجاد نخستین روستاهای پایدار حرکت کرد. ویژگی بارز و وجه تسمیه این دوره، عدم دسترسی یا عدم اختراع فناوری پخت گل و ساخت ظروف سفالی است که باعث میشد مردم آن روزگار از ابزارهای سنگی و چوبی استفاده کنند.
این عصر در باستانشناسی به بخشهای مختلفی (مانند PPNA و PPNB) تقسیم میشود که نشاندهنده سیر تکامل معماری، ابزارسازی و ساختار اجتماعی انسان است. محوطههای مشهوری در خاورمیانه و ایران (مانند تپه گنجدره و چغاگلان) گواه حضور و پویایی جوامع این دوره در فلات ایران هستند و ریشههای نخستین تمدنهای بشری را آشکار میسازند.