یعنی چه
این واژه ترکیبی از «ذو» (صاحب) و «الکف» (کف دست) است. در اصطلاح لغوی به معنای صاحب پنجه یا کف دست است، اما در متون تاریخی و لغتنامه دهخدا، به عنوان اسم خاص برای نام شمشیر مالک بن ابی بن کعب انصاری و همچنین شمشیر خالد بن مهاجر بن خالد بن ولید ضبط شده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با ضمه روی حرف ذال، سکون روی واو و فتح روی حرف کاف به همراه تشدید در حرف فاء است: ذُو الْکَفّ.
در جدول
در سؤالات جدول، این کلمه معمولاً به عنوان پاسخ برای «نام شمشیر مالک بن ابی» یا «شمشیر خالد بن مهاجر» با تعداد ۶ حرف کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی این واژه به صورت آوانگاری شده بنویسند و معنای تحتاللفظی آن اشاره به کف دست دارد.
به عربی
ترکیب اصلی واژه عربی است و از دو بخش «ذو» و «الکف» تشکیل شده است.
به فارسی
معادل مستقیم فارسی آن «صاحب کف دست» یا «دارای پنجه» است، هرچند به دلیل اسم خاص بودن برای شمشیر، در متون فارسی بیشتر عین کلمه به کار میرود.
در قرآن
واژه «ذوالکف» در قرآن کریم وجود ندارد. نکته بسیار مهم این است که نباید این کلمه را با نام پیامبر الهی یعنی «ذوالکِفْل» (با حرف ل در آخر) که دو بار در قرآن (سوره انبیاء آیه ۸۵ و سوره ص آیه ۴۸) آمده است، اشتباه گرفت. کفل در قرآن به معنی نصیب یا کفالت است و ربطی به کف دست (کف) ندارد.
نماد چیست
به دلیل اینکه این واژه صرفاً به عنوان یک اسم خاص برای شمشیرهای شخصی در تاریخ ثبت شده است، نمادگرایی اصطلاحی، عرفانی یا فرهنگی خاصی برای آن در منابع ذکر نشده است.
جمعبندی و توضیح کامل ذوالکف
واژه «ذوالکف» یک ترکیب واژگانی عربی متشکل از «ذو» به معنای صاحب و «الکف» به معنای کف دست یا پنجه است. این کلمه در لغتنامههای معتبری چون دهخدا به عنوان یک اسم خاص برای شمشیر دو تن از شخصیتهای صدر اسلام یعنی مالک بن ابی بن کعب انصاری و خالد بن مهاجر ثبت شده است و در حل جداول کلمات متقاطع به عنوان یک پاسخ ۶ حرفی کاربرد دارد.
بسیاری از افراد ممکن است به دلیل تشابه ظاهری، این کلمه را با نام پیامبر الهی «ذوالکفل» اشتباه بگیرند. باید توجه داشت که ذوالکف در قرآن نیامده و معنا و ریشه کاملاً متفاوتی با ذوالکفل دارد؛ چرا که ذوالکفل به معنای صاحب ضمانت و سرپرستی است در حالی که ذوالکف اشاره به پنجه و دست دارد.