معنی
واژه بعثت در لغت به معنای برانگیختن، روانه کردن و فرستادن است. در اصطلاح دینی و فرهنگ اسلامی، این کلمه به طور خاص برای برگزیده شدن پیامبران (بهویژه پیامبر اسلام) از سوی خداوند جهت ابلاغ پیام وحی و هدایت جامعه به کار میرود.
یعنی چه
وقتی میگوییم بعثت، منظور زمان و واقعهای است که در آن فردی شایسته از سوی آفریدگار به مقام پیامبری مبعوث میشود تا انسانها را از تاریکی جهل به سوی نور آگاهی و توحید راهنمایی کند.
مترادف
این واژهها در متون لغوی و دینی به عنوان کلمات هممعنی و جایگزین برای بعثت استفاده میشوند.
هم خانواده
کلماتی که از ریشه سه حرفی (ب ع ث) مشتق شدهاند و با مفهوم برانگیختن یا فرستادن ارتباط معنایی دارند.
ریشه
این کلمه مصدری عربی است. معنای بنیادی و اولیه ریشه آن در زبان عربی، به حرکت درآوردن، فرستادن و برخیزاندن است.
جمله سازی
تلفظ
این واژه در زبان فارسی با کسر ب، سکون ع، فتح ث و سکون ت تلفظ میشود.
به انگلیسی
در متون انگلیسی بسته به سیاق متن، برای واقعه بعثت پیامبر اسلام از تعابیر فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی نیز همین واژه با ساختار حرکتی مشخص به کار میرود.
به فارسی
دقیقترین برگردانها و معادلهای سره یا رایج فارسی برای این واژه، کلمات برانگیختگی و پیامبری هستند.
در قرآن
این واژه و مشتقاتش بارها در قرآن آمده است. به عنوان نمونه در آیه ۲ سوره جمعه میفرماید: «هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولًا» (اوست که در میان مردم بیکتاب، پیامبری برانگیخت). همچنین در آیه ۷ سوره حج برای زنده کردن مردگان در قیامت آمده است: «وَأَنَّ اللَّهَ یَبْعَثُ مَنْ فِی الْقُبُورِ».
جمعبندی و توضیح کامل بعثت
واژه بعثت در اصل ریشهای عربی دارد که به معنای فرستادن، روانه کردن و برانگیختن است. با این حال، در فرهنگ اسلامی و زبان فارسی، این کلمه به عنوان یک اصطلاح تخصصی برای توصیف مأموریت الهی پیامبران و برگزیده شدن آنان از سوی خداوند برای هدایت بشر شناخته میشود. نماد بارز آن در تاریخ اسلام، واقعه غار حرا و نزول نخستین آیات سوره علق بر پیامبر اکرم (ص) است.
این مفهوم علاوه بر جنبه تاریخی و مذهبی، در ادبیات فارسی مظهر تحول معنوی، از بین رفتن جهل و آغاز عصر روشنگری و اخلاق به شمار میرود. همچنین در ساختار قرآنی، مفهوم بعث فراتر از رسالت انبیاء، به برانگیخته شدن مردگان در روز رستاخیز و دادگاه عدل الهی نیز دلالت دارد.